Η Κρίση στη Περιοχή του Ευρώ «δεν αφορά μόνο την Ελλάδα».

15 Σεπτεμβρίου 2011
by ΜπαρμπαΝίκος Αρβανίτης

==Euro Area Crisis «Not Just About Greece»==
Του Ed Conway, οικονομικού συντάκτη
Η μεγαλύτερη παρανόηση θα μπορούσε να έχει συμβεί, αν επικρατήσει ο ισχυρισμός, ότι η κρίση στη ζώνη του ευρώ, είναι ότι έχει να κάνει μόνο με την Ελλάδα.

Σύμφωνοι, η άμεση ανησυχία για την προεπιλογή (πτώχευση της Ελλάδας) υπάρχει, μήπως και χάσουν χρήματα οι τράπεζες και για το χάος (που θα προκληθεί) στη περιοχή του κοινού νομίσματος, εξ αιτίας του περιβάλλοντος κρίσις των Αθηνών.
Η κλήση τηλεσυνδιάσκεψης έκτακτης ανάγκης μεταξύ Άνγκελα Μέρκελ,  Νικολά Σαρκοζί και Γιώργου Παπανδρέου αφορά την τελευταία λέξη του σχεδίου Saga για τη διάσωσης της χώρας (Ελλάδας).

Για να γίνω πιο συγκεκριμένος, το πρώτο σχέδιο διάσωσης από τη λεγόμενη τρόικα των πιστωτών – το ΔΝΤ, την Ευρωπαϊκή Ένωση και την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα – δεν είναι σε ένα-δυο μέτωπα.
Πρώτον, η Ελλάδα αδυνατεί να μειώσει το έλλειμμά της τόσο γρήγορα όσο είχε συμφωνηθεί στο πλαίσιο του πρώτου πακέτου διάσωσης.
Δεύτερον, οι ιδιωτικές τράπεζες αποδεικνύονται πιο διστακτικές από ό, τι αναμενόταν, για να αναλάβουν την εθελοντική αναδιάρθρωση του χρέους, που προβλεπότααν ως μέρος της δεύτερης δέσμης μέτρων διάσωσης.
Τρίτον, ορισμένες χώρες (κυρίως η Φινλανδία) έχουν αρνηθεί να συμμετάσχουν στο δεύτερο πακέτο διάσωσης, χωρίς την αποδοχή εξασφαλίσεων (εμπράγματων εγγυήσεων).

Το γλυπτό του Ευρώ μπροστά από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, είναι ένα γενικό σύμβολο  της Ευρωζώνης.

Το σχέδιο διάσωσης της Ελλάδας από το ΔΝΤ, την ΕΕ και την ΕΚΤ έχει χτυπηθεί από μια σειρά από εμπόδια.
Εάν δύο και τρία από τα προβλήματα αποδειχθούν δυσεπίλυτα, τότε το δεύτερο πακέτο διάσωσης θα μπορούσε να μειωθεί μέχρι το σύνολότου (και το έχουμε κατά νου, διότι δεν έχει ακόμη εγκριθεί από το Γερμανικό Κοινοβούλιο).
Στη συνέχεια, η τελευταία δόση από το πρώτο σχέδιο διάσωσης, που οφείλεται στο τέλος αυτού του μήνα, θα μπορούσε να αποσυρθεί.
Αλλά αφού δημοσιοποιήθηκαν όλες αυτές (οι ανησυχίες) προς τα έξω, η μεγαλύτερη παρανόηση θα μπορούσε να ήταν, ότι η Ελλάδα είναι κατά κάποιο τρόπο, το μοναδικό πρόβλημα.
Οι χώρες δεν μπορούν να επιβιώσουν στο ίδιο νόμισμα, εκτός εάν έχουν είτε παρόμοια επίπεδα της παραγωγικότητας ή τη δέσμευση για τη μακροπρόθεσμη επιδότηση των αναποτελεσματικών κρατών-μελών.

Του Ed Conway, οικονομικού συντάκτη
Τα ίδια χαρακτηριστικά που έχουν βάλει τη χώρα (Ελλάδα) στο στόχαστρο (των κερδοσκόπων) – υψηλός δανεισμός, μεγάλο έλλειμμα τρεχουσών συναλλαγών, χαμηλή παραγωγικότητα – είναι κοινά χαρακτηριστικά για την πλειοψηφία των χωρών της Μεσογείου.
Ενώ η Ελλάδα έχει σίγουρα μια ακραία εκδοχή αυτής της ασθένειας, δεν είναι η μοναδική περίπτωση της ευρωζώνης.
Το παρακάτω γράφημα παρουσιάζει την ιστορική διαδρομή. Αυτές οι γραμμές είναι το καλύτερη οικονομική απεικόνιση για το «κτύπημα κλωτσιάς» που θα μπορούσε να δοθεί σε επιλεγμένες χώρες της ευρωζώνης (τεχνικό όνομα — του κόστους εργασίας ανά μονάδα προϊόντος).

Θεωρητικά, θα περίμενε κανείς στις χώρες με ένα ενιαίο νόμισμα, να κινηθούν σταδιακά προς την κατεύθυνση να έχουν το ίδιο κόστος εργασίας – μετά από όλη αυτή την αντίληψη για την ίδια κλωτσιά- και έτσι θα πρέπει να είχαμε τουλάχιστον συγκρίσιμη Έκρηξη (χρέους).
Το ενιαίο νόμισμα με ριζικά διαφορετικό κόστος εργασίας (ανά χώρα) είναι σχεδόν βέβαιο ότι το ίδιο (το νόμισμα) θα ξεσκίσει (όλα τα κράτη μέλη), (ή τα πιο αποτελεσματικά, στην αντιμετώπιση του χρέους  μέλη, θα πρέπει να χρηματοδοτήσουν τις λιγότερο αποτελεσματικές χώρες).

Το γράφημα είναι από τα στοιχεία του ΟΟΣΑ και δείχνει, το πώς το ευρωπαϊκό κόστος εργασίας έχει αλλάξει

Η ελπίδα ήταν ότι το ευρώ θα μπορούσε να προκαλέσει τη σύγκλιση σε αυτά (τα διαφορετικά κόστη των κρατών μελών).
Όπως μπορείτε να δείτε, όμως, τι συνέβη τα τελευταία έξι χρόνια είναι ότι η Γερμανία έγινε γρήγορα πιο αποτελεσματική (η αιτία: περικοπές μισθών και εθελοντικά μέτρα λιτότητας), ενώ τα περισσότερα από τα άλλα κράτη, έχουν γίνει λιγότερο αποτελεσματικά.
Αυτό που είναι εντυπωσιακό από αυτή την εικόνα, ωστόσο, είναι ότι αν υπάρχει μια ακραία τιμή αυτή δεν είναι η Ελλάδα, αλλά η Γερμανία.
Με
άλλα λόγια, αν έπρεπε να επιλυθεί η κρίση του ευρώ, με την αποβολή μιας χώρας, αυτό έπρεπε να γίνει κατά της Γερμανίας και όχι κατά της Ελλάδας.

Αν και αυτή η πραγματικότητα είχε φανερωθεί από τα στοιχεία, πριν από κάποιο χρονικό διάστημα, δεν θα είχαν σταδιακά εδραιωθεί, ως οι πραγματικές αντιλήψεις του Βερολίνου, οι πιο πρόσφατες θέσεις του – ίσως επειδή η ευρωπαϊκή συνοχή είναι ένα τέτοιο βασικό στοιχείο της σύγχρονης γερμανικής εθνικής ταυτότητας.
Όμως, (οι εθνικές επιλογές) υπογραμμίζουν το πρόβλημα στην καρδιά της Ευρώπης.
Οι χώρες δεν μπορούν να επιβιώσουν στο ίδιο νόμισμα, εκτός εάν έχουν είτε τα παρόμοια επίπεδα της παραγωγικότητας ή αν αναλάβουν τη δέσμευση για τη μακροπρόθεσμη επιδότηση των αναποτελεσματικών μελών.
Το ανοιχτό κενό μεταξύ της Γερμανίας και των υπόλοιπων σημαίνει, ότι αν επιλεγεί (η σωτηρία) του ευρώ, η τελευταία επιλογή αφορά τη Γερμανία, η οποία θα πρέπει να επιμείνει (στην έγκριση-ψήφιση)  του σχετικού νομοσχεδίου.
Δεν είναι απορίας άξιο, γιατί το Γερμανικό κοινοβούλιο είναι διστακτικό, πριν από την έγκριση του δεύτερου σχεδίου διάσωσης του ευρώ.
ΠΗΓΗ: http://news.sky.com/home/business/article/16069540
Μετάφραση: Μπαρμπανίκος Αρβανίτης

Comments are closed.