Των Paul Taylor and Alan Wheatley  PARIS / LONDON
(Reuters) – Μπορεί να είναι σχιζοφρενικό, αλλά οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις, ενώ επιδοτούν και ενισχύουν τη κεφαλαιακή επάρκεια των τραπεζών, ταυτόχρονα επιζητούν από τις τράπεζες, να κάνουν μια μεγαλύτερη υποτίμηση (κούρεμα ή αναδιάρθρωση ή πτώχευση) του ελληνικού χρέους, και τη φορολόγηση των οικονομικών συναλλαγών τους.
Υπάρχουν ισχυροί πολιτικοί λόγοι πίσω από αυτήν την φαινομενικά αντιφατική προσέγγιση: βοηθούν τις τράπεζες με χρήματα των φορολογουμένων, οι οποίοι είναι έτοιμοι σαν πολιτικός δυναμίτης σε ολόκληρη την Ευρώπη και πρέπει να αντιμετωπιστούν (οι φορολογούμενοι) με εξαιρετική προσοχή.
Οι Ευρωπαίοι ηγέτες βρίσκονται κοντά στη λήψη αποφάσεων, σε μια προσπάθεια να αποτρέψουν μια συστημική (εκτεταμένη) τραπεζική κρίση που θα μπορούσε να βυθίσει την Ευρωπαϊκή ήπειρο και το μεγαλύτερο μέρος του κόσμου σε ύφεση, για να αποφύγουν τη πολιτική τους αυτοκτονία, ελπίζοντας να δουν τη διάσωση του χρηματοπιστωτικού τομέα και πάλι.
Κοντά στην κατάρρευση είναι αυτή την εβδομάδα, η Γαλλο-Βελγική Dexia, δανείστρια δημόσιων οργανισμών (DEXI.BR), η οποία επιβαρύνεται από τα Ελληνικά και άλλα περιφερειακά χρέη της ζώνης του ευρώ, καθώς και από τα τοξικά χρεόγραφα sub-prime των ΗΠΑ, αναδεικνύει τους κινδύνους και το ενδεχόμενο κόστος για τους φορολογούμενους.
Στη συνείδηση ​​πολλών ψηφοφόρων, από το Μπορντώ μέχρι το Βερολίνο, έχει εμπεδωθεί η άποψη, ότι οι τράπεζες είναι αυτές που μας οδήγησαν σε αυτό το χάος, μετά την οικονομική κρίση του 2008, και θα πρέπει να υποχρεωθούν να πληρώσουν.
Η online καμπάνια της οργάνωσης «Avaaz» λέει, ότι έχει λάβει περισσότερες από 430.000 ηλεκτρονικές υπογραφές σε λιγότερο από μία εβδομάδα σε μια αναφορά που καταγγέλλει, ότι η τη σημερινή συμπεριφορά της τρόΪκα (ΕΕ / ΔΝΤ / ΕΚΤ) για τη «διάσωση» της Ελλάδας, ως μια συγκαλυμμένη επιχορήγηση εταιρειών (τραπεζών) που τους χρηματοδοτεί.
«Η συμφωνία διάσωσης πρέπει να ξαναγραφεί για να διασφαλιστεί ότι το δημόσιο χρήμα εξυπηρετεί το δημόσιο συμφέρον και δεν επιβραβεύει τις τράπεζες και τους κερδοσκόπους που συνέβαλαν και προκάλεσαν την κρίση», λέει η αίτηση που απευθύνεται στους ηγέτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Στη Γαλλία, οι υποψήφιοι του αντιπολιτευόμενου Σοσιαλιστικού κόμματος, για τις προεδρικές εκλογές του επόμενου έτους, συναγωνίζονται με τις προτάσεις τους για τη φορολογία, τον έλεγχο και για τη διάλυση τράπεζών (που ευθύνονται για τη κρίση).
Ο Arnaud Montebourg, ένα ανερχόμενο στέλεχος του Σοσιαλιστικού κόμματος, τάσσεται υπέρ της επιβολής
«κηδεμονίας» επί 250 δισεκατομμυρίων € του χρηματοπιστωτικού τομέα της ζώνης του ευρώ και τη θέση υπό έλεγχο των τραπεζών, με εξαναγκασμό των (γενικών) διευθυντών τους, να εγκρίνουν τη χρηματοδότηση της πραγματικής οικονομίας.

Αγανάκτηση
Η δημόσια αγανάκτηση εναντίον των τραπεζιτών, εξηγεί τις φωνές που οδηγούν τους δύο συντηρητικούς ηγέτες, τη Γερμανίδα Καγκελάριο Άνγκελα Μέρκελ και τον Γάλλο πρόεδρο Νικολά Σαρκοζί, στη λήψη απόφασης για έναν οικονομικό φόρο (τραπεζικών) συναλλαγών στην Ευρώπη – ένα μέτρο που στο παρελθόν υποστηρίχθηκε από την αντι-παγκοσμιοποίηση της άκρας αριστεράς.
Οι κυνικοί (υπεύθυνοι της κρίσης) μπορούν να βασίζονται (να ελπίζουν) στην έλλειψη ομοφωνίας, είτε των 27 εθνών της ΕΕ ή των 17-μελών της ζώνης του ευρώ, για να εξασφαλίσουν, ότι κανένα τέτοιο μέτρο δεν θα καταφέρει να περάσει.
Η αντίδραση κατά των τραπεζών λαμβάνει επίσης τη μορφή χιονοστηβάδας, λόγω των πολύ μεγάλων κεφαλαιακών απαιτήσεων (των τραπεζών σε βάρος των κρατών μελών) και η (τυχόν) ρύθμιση μειώσεων που θα πετύχουν (οι τράπεζες) αν προσφύγουν στη δικαιοσύνη, χωρίς να παραγνωριστεί το γεγονός της χρονικής υστέρησης, με την οποία καλούνταο οι τραπεζίτες να πληρώνουν (για τις ευθύνες τους).
Οι κυβερνήσεις σε όλη την βόρεια Ευρώπη, με επικεφαλής τη Γερμανία, προσπάθησαν να κατευνάσουν την οργή των ψηφοφόρων τους, σχετικά με το κόστος για τη διάσωση της Ελλάδας, της Ιρλανδίας και της Πορτογαλίας,  από τον περασμένο Ιούλιο, επιμένοντας ότι το οικονομικό μερίδιο που τους αναλογεί, θα συμπεριληφθεί σε ένα δεύτερο πακέτο διάσωσης για την Αθήνα.
Με την Ελλάδα να βυθίζεται βαθύτερα στην ύφεση και να απομακρύνεται από τους δημοσιονομικούς στόχους της, ορισμένοι υπουργοί ισχυρίζονται πλέον, ότι είναι επιτακτική η ανάγκη, να συμμετασχει ο ιδιωτικός τομέας (στην υποτίμηση του ελληνικού δημόσιου χρέους), με ποσοστό πάνω από το συμφωνηθέν 21 τοις εκατό της αρχικής πρόβλεψης, ή η αναδιάρθρωση του χρέους να είναι υποχρεωτική αντί της εθελοντικής.
Η συμφωνία που διαπραγματεύθηκε το Ινστιτούτο Διεθνών Οικονομικών με το λόμπι των τραπεζών, ήταν γεμάτο με δημόσια (ανάληψη υποχρεώσεων) για χρηματοδότηση και …»πιστωτικές αναβαθμίσεις», για να γλυκάνουν τη διαπραγμάτευση με τους επενδυτές (τραπεζίτες), συμπεριελάμβανε και τα αμοιβαία κεφάλαια υψηλού κινδύνου, που είχαν αγοράσει για το Ελληνικό χρέος, με μια έκπτωση που θα συμψηφιστεί στα κέρδη τους.
Ωστόσο, όσο μεγαλύτερο είναι το «κούρεμα» που θα επιβληθεί στους ιδιώτες κατόχους ομολόγων, τόσο μεγαλύτερη είναι η ανάγκη, στήριξης των προβληματικών τραπεζών για να συγκεντρώσουν περισσότερα κεφάλαια, των οποίων όμως ένα πολύ μεγάλο μέρος, θα πρέπει να προέρχεται ….από το δημόσιο τομέα, που καλείται να στηρίξει τις αδύναμες ….τραπεζικές μετοχές!!!!
Έτσι, οι φορολογούμενοι θα κληθούν για να πληρώσουν με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, και οι Ευρωπαίοι ηγέτες έχουν ελάχιστο χρόνο για να καταλάβουν με ποιο τρόπο, θα γίνουν όλα αυτά, πολιτικά αποδεκτά από τους ψηφοφόρους τους.
«Ο χρόνος είναι η ουσία»
«Τα οικονομικά προβλήματα καθίστανται ολοένα και πιο εμφανή και αυτό είναι που αυξάνει τη πίεση στους φορείς χάραξης οικονομικής πολιτικής», δήλωσε ο Τζέιμς Ashley, ανώτερος οικονομολόγος της Βασιλικής Τράπεζας του Καναδά στο Λονδίνο.
«Σε κάποιο βαθμό βλέπουμε ότι οι αγορές επιταχύνουν τα γεγονότα, και αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η ανάγκη για επείγουσα δράση είναι ολοένα και πιο εμφανής»
Μέχρι στιγμής, οι αντιδράσεις από τη Βρετανία και τη Γερμανία, στο όνομα της εθνικής τους κυριαρχίας, έχει εμποδίσει τις προσπάθειες, για να αποκτήσει η Ευρωπαϊκή Αρχή που εποπτεύει τις Τράπεζες, την εξουσία για να εκτιμεί τις ανάγκες σε κεφάλαια των τραπεζών και να αποκαθιστά τη ανακεφαλαιοποίηση τάξη, όπου απαιτείται.
Η Μέρκελ είχε απορρίψει μια Γαλλική ιδέα, που είχε υποβληθεί νωρίς με την οικονομική κρίση του 2008, για ένα ευρωπαϊκό ταμείο διάσωσης των τραπεζών, με το επιχείρημα, ότι δεν υπήρχε κανένα πρόβλημα με τις Γερμανικές τράπεζες. Την επόμενη μέρα, χρειάστηκε να οργανώσει μια διάσωση έκτακτης ανάγκης, για μια μεγάλη Γερμανική στεγαστική τράπεζα.
Τώρα, ακόμη και η Γερμανίδα καγκελάριος δέχεται ότι η διάσωση των Ευρωπαϊκών τραπεζών, είναι ένα επείγον ζήτημα…. …. …. …. …. …. …. …. …. ….
Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΤΟ ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ REUTERS
Μετάφραση: Μπαρμπανίκος Αρβανίτης

Υ.Γ.  1:  Ο Πάγκαλος θέλει να ξεχάσει πόσα χρόνια συμμετέχει στις κυβερνητικές μάσες. Πίνει για να ξεχάσει τους ….χορηγούς του και τα όσα έφαγε!!!
Υ.Γ. 2: Ο Πάγκαλος θέλει να ξεχάσει το ρόλο που έχει επί 2 χρόνια στη κυβέρνηση ληστών του Τζέφρι Παπανδρέου. Θέλει πλέον να είναι από τους πρώτους αρουραίους που θα πηδήξει στη ….Βενιζέλεια θάλασσα και να φάει τις πουτσομούρες.
Υ.Γ. 3: Πλήρες σκότος καλύπτει το ερώτημα, για το πόσα διεθνή εντάλματα αντισύλληψης έχουν ζητήσει να εκδοθούν κατά των χιλιάδων διεθνών συκοφαντών της πτώχευσής μας, οι διεθνούς φήμης εισαγγελικές κοτσάνες της Botsovalia, Helen and Popis.

1 Trackback or Pingback

Απάντηση