«Τρία φεγγάρια στην πλατεία» – του Τεό Ρόμβου.

15 Οκτωβρίου 2011
by ΜπαρμπαΝίκος Αρβανίτης

Ήτανε άνοιξη και οι κουβέντες αρχίσανε να γίνονται πάνω στους τοίχους της πλατείας και στους τριγύρω δρόμους. Η μοναξιά και το δάκρυ μπλέκονταν στο παραλήρημα και στο όνειρο το απραγματοποίητο, πέρα μακριά στους κρεμαστούς κήπους της Σεμίραμις και στις πλάνες των Χασασίν του Χασάν-Ιμπν-Σαμπάχ, στους αντικατοπτρισμούς της ερήμου, στις παραμορφωτικές διαθλάσεις του φωτός μέσα από ορυκτούς κρυστάλλους και στην αιώρηση του αστροναύτη στο απόλυτο κενό.

Και φτιάχνανε σχέδια μοναδικά, όνειρα χρωματισμένα και γίνονταν όλοι αυτοί που περπάταγαν εδώ, αρωματισμένα φαντάσματα και γεννιότανε μια γλώσσα ζεστή με μια αμεσότητα που περιείχε την ανάσα του άλλου.

Και έτσι γίνηκε η μεγάλη μήτρα που τους μάζεψε όλους. Η παγίδα, η πλάνη, το όνειρο, η πλατεία, ο μύθος. Και γνωριστήκαμε. Και αγαπηθήκαμε. Και γίναμε κάτι πολύ όμορφο, δυνατό, απερίγραπτα σοφό, εκστασιασμένο, σπουδαίο, αδιάντροπο, ερωτικό και σαλέψαμε τα μυαλά των άλλων…

Τρία φεγγάρια στην πλατεία

Τρίτη, τούτο το πρωινό, ραντεβού στο 16 ο χιλιόμετρο της εθνικής οδού Αθηνών-Λαµίας, συνάντησα το Σωκράτη Πούντρα στην καντίνα της εταιρίας που δουλεύει φορτηγατζής. Hellas-Transport, 20 φορτηγά-νταλίκες (κι αν έχει ο νταλκάς µαζί τουςσχέση) και ψυγεία, βαγόνια, κατευθύνσεις: Αυστρία, Γερµανία,Γαλλία, Αγγλία και γενικά όπου βγει. Ο «ετσιές» µου µε πήρε για Λονδίνο. Βρούουµ λοιπόν για Λονδίνο, ιστορίες ενδιάμεσεςµε πολύ αίµα και νεκρούς στην άσφαλτο. Πού να ‘ναι αυτοί οι στρατιώτες του Βιετνάµ, τι να γίνανε; Στα φορτηγά … εκεί πήγανε … γιατί ξέρεις παλιόφιλε, το αυτοκίνητο είναι παράγωγο της ανθρώπινης σκέψης, κι είναι λοιπόν ηπροέκταση αυτής της σκέψης στα χέρια του οδηγού το τιµόνι,και ξέρεις φίλε πολύ καλά ότι ο Άνθρωπος πίστεψε στον εαυτότου πολύ, και κει κάπου στο Μεσαίωνα είπε: «Αναγέννηση» και πήρε το τιμόνι της μοίρας του στα χέρια του. Βρούουμμ λοιπόνκαι φύγαμε για Λονδίνο.
Μαυριδερός κοκαλιάρης με φάτσα άραβα και μουστακάκι τη βρίσκει να του μιλάω για τ’ άστρα και τους πλανήτες και μουζητάει να του μιλάω συνέχεια για Άπειρο, αναρίθμητα άστρα,αμέτρητους πλανήτες, ατέλειωτο Σύμπαν, για μαγνητικά πεδία,την κίνηση της Σελήνης γύρω από τη Γη και το χορό της Γης γύρω από τον ήλιo, κίνηση των πλανητών γύρω από τον ήλιo, για τους Γαλαξίες, τα Νεφελώματα, τους κoμήτες,, διάττοντεςαστέρες, την ταχύτητα του φωτός και σε πόσα εκατομμύριαχρόνια θα δούνε τους μεγάλους φανούς του φορτηγού στονπλανήτη Μπομπορομπόμπο που αυτή τη στιγμή φωτίζουνε ένακαραφλό τοπίο που διακόπτεται μόνο από τους σταυρούς και ταστεφάνια που ‘ναι μπηγμένα και κρεμασμένα (τίμημα στους νεκρούς μιας όλο και πιο πολύ αναπτυγμένης ανθρωπιάς) στ’αριστερά και δεξιά του δρόμου κάθε τόσο – Γιουγκοσλαβία -Σοσιαλισμός – Αυτοδιαχείριση – και να οι μπάτσοι που μαςσταματήσανε μοιράζονται τα 50 δηνάρια που εισπράξανε στηνυπέρβαση του πιο τρελού οδηγού (το μπουκάλι Μεταξά πουτους υποσχέθηκε για το άλλο ταξίδι θα το ονειρεύονται γιακαμιά-δυο ώρες ακόμη.)
Νύχτα ατέλειωτη μπροστά μας, το φορτηγό κουτουλάει χιλιάδες μικρά πετούμενα αφού πρώτα τα ζαλίζει με τα μεγάλαφανάρια που φωτίζουνε μόνο ένα κομμάτι απ’ το πεπρωμένομας – και χάδια τρυφερά στ’ αυτιά Ρόλινγκ Στόουνς, αίσθησητων αισθήσεων, η υπέρτατη αδημονία ανοίγει το τεράστιοστόμα της και μας καταβροχθίζει, Σκέψη-Πυρετός σφήνα στομυαλό η κομπίνα που θα παίξω γι’ άλλη μια φορά. στα γερμανικά σύνορα και σ’ όλα τα σύνορα αν δεν μ’ αφήσουνε ναπεράσω…Μπροστά η Αγγλία που ξέρω καλά ότι έχει βουλιάξει κάτι πόντους απ’ την πλευρά. του Ατλαντικού, η Τζάνις Τζόπλινέφυγε και τώρα ο Σωκράτης σβήνει τελείως τα φώτα πορείαςκαι τους προβολείς και τρέχουμε σ’ ένα δρόμο-κορδέλα σε βουνάμε πραγματικές χαράδρες που κανείς δεν ξέρει το βάθος τους.Κάτι μικρά φώτα μου λένε ότι κάτω κει βρίσκονται σπίτια κι άνθρωποι, η Πανσέληνος έχει περάσει από καιρό, τώρα τοφεγγάρι γεμίζει πάλι, οι λύκοι γυρίσανε κι οι χαράδρεςστρίβουνε γύρω μας. Το φορτηγό μοιάζει σταματημένο… …. …. …. …. …. ….
…. ..Μπορείτε να διαβάσετε το βιβλίο ή να το κατεβάσετε σε μορφή pdf   εδώ  ή στη σελίδα του συγγραφέα

«Ο Τέος Ρόμβος (Αθήνα, 1945) αποτελεί για τα ελληνικά λογοτεχνικά δεδομένα περίπτωση αρκετά ιδιάζουσα και μάλλον ακραία. Αέναος ταξιδευτής (Δυτική Ευρώπη, Κεντρική Αφρική), θα μπορούσε να αποτελέσει έναν θαυμάσιο οδηγό για μια ουσιαστική ταινία δρόμου του Βιμ Βέντερς.
Στα μεσοδιαστήματα που ζει στην Αθήνα, ο Ρόμβος κινείται κυρίως στο χώρο της πλατείας Εξαρχείων, της οποίας και θα μας παραδώσει, το 1985, τη συγκλονιστική της ανθρωπογεωγραφία με το βιβλίο του Τρία Φεγγάρια στην πλατεία. Οφείλω να διευκρινίσω ότι, πέρα από τα κεφάλαια για την πλατεία Εξαρχείων, το βιβλίο είναι, κυρίως, ένα άγριο οδοιπορικό στη Γιουγκοσλαβία, τη Γερμανία, το Βέλγιο, τη Γαλλία -ένα οδοιπορικό όπου, υπό το προσωπείο ενός ανέμελου και άκρως ερωτικού βίου, καιροφυλαχτούν η απόγνωση, η εξαθλίωση, ο θάνατος».

Ηλίας Χ. Παπαδημητρακόπουλος

Βιβλιοθήκη Ελευθεροτυπίας

Απάντηση