=== Πολύ πριν από τον Ελύτη, το ήξερα στις φλέβες μου. Το ήξερα από μεταγγίσεις γνώσεων και ιστορίας του πατέρα μου Θανάση Αρβανίτη, όπως αυτός τις παρέλαβε από τον πατέρα του Γιάννη Αρβανίτη και τον πατέρα του πατέρα του, μέχρι τις γενιές, τις χαμένες στον ορίζοντα του χρόνου. Το ήξερα από τη μάνα μου Μαρία.

  === Το ήξερα κι’ από τον Θείο μου, Νικόλαο Κολοκούρη, δημοδιδάσκαλο. Λόγω ηλικίας, σαν παππού τον έβλεπα τον μπαρμπανικολό και κάθε φορά που ανεβαίναμε στο χωριό, στις Στρόπωνες, μια σκατούλα εγώ, μου άρεσε να μένω στο σπίτι της θειας μου της Παναγιούς, αδελφής του πατέρα μου, πούχε παντρευτεί τον Νικόλαο Κολοκούρη.

  === Αρβανίτες όλοι, όπως το 99% των Στροπωνιατών. Καθόμουν μαζί με τον μπαρμπανικολό τον Κολοκούρη δίπλα στο πέτρινο τζάκι και μου έλεγε με τρομερή υπομονή, ιστορίες για τον Αντρούτσο, για τον Κολοκοτρώνη, για τον Διάκο, για τον Κατσαντώνη, για τη Μπουμπουλίνα, για τον Κανάρη και για πολλούς άλλους. Καμιά φορά άνοιγε και 3-4 χοντρά παλιά βιβλία και μου διάβαζε ιστορίες, ακόμα και για τους άθλους του Ηρακλή, για τις Θερμοπύλες, για τον Μαραθώνα, σε άπταιστη ΕΛΛΗΝΙΚΗ καθαρεύουσα παρακαλώ και ποτέ δεν χρειάστηκε να τον ρωτήσω τι σημαίνει αυτό και τούτο. Σαν σφουγγάρι ρουφούσα ότι μου έλεγε.

  === Δεν θυμάμαι ούτε μία φορά, είτε πηγαίναμε στου Νίκου του Κολοκούρη, είτε στου θείου του Σπύρου Αρβανίτη, είτε στου θείου Πολυχρόνη Μπακρή, ή σε οποιοδήποτε άλλο συγγενικό σπίτι, να έγινε ποτέ συζήτηση στα λεγόμενα «Αρβανίτικα»

  === Αντίθετα, όχι μόνο στα σπίτια, αλλά και αν υπήρχε ανάγκη να φωνάξουν κάποιον που βρισκόταν μακριά στα χωράφια, έβγαιναν στο χαγιάτι και φώναζαν στη χωριάτικη, ΕΛΛΗΝΙΚΗ Δωρική διάλεκτο, με εκπληκτική χρήση της ΕΛΛΗΝΙΚΟΤΑΤΗΣ «κλητικής» που πλέον μας την έχουν καταργήσει αγράμματοι καθηγητάδες.

  === Πολύ περισσότερο, δεν υπήρξε ούτε μία φορά, που να προσπάθησαν, είτε ο πατέρας μου, είτε η μάνα μου, να μάθουν σε μας τα παιδιά τους Αρβανίτικα!!! Λέτε να μην είχαμε απορίες??? Λέτε να μην είχαμε πειράγματα στα σχολεία που πηγαίναμε από άλλα παιδιά, τέτοια που να μας δημιουργούν σύγχυση??? Εγώ τουλάχιστον, από μικρός ήμουν περίεργος τύπος και επίμονος. Τίποτα δεν άφηνα  σε εκκρεμότητα. Αναζητούσα και απαιτούσα απαντήσεις.

  === Τώρα στα γεράματα, εγώ, ο Μπαρμπανίκος Αρβανίτης, βρέθηκα κατ’ ανάγκη και από εγωισμό να περιφέρομαι στο διαδίκτυο και μέσα σ’ αυτό, βρέθηκα πολλές φορές αντιμέτωπος πλέον σε μεθοδευμένα πειράγματα οργανωμένων πρακτόρων του Μπερίσα. Από αυτούς που παρενοχλούν θρασύτατα, χιλιάδες Έλληνες που κατάγονται από τα Ελληνικά Άρβανα της Βόρειας Ηπείρου. Από τα Άρβανα όρη και το Άρβανον, που τα εξαφάνισαν από προσώπου γης οι Αλβανοί, όπως εξαφάνισαν και το Σούλι, τη δεύτερη πατρίδα των Αρβανιτών. Τα εξαφάνισαν γιατί είχαν γλώσσα ΕΛΛΗΝΙΚΗ.

Σε όλους αυτούς τους Έλληνες αδελφούς μου, αφιερώνω τους παρακάτω στίχους, από το Άξιον Εστί, του Οδυσσέα Ελύτη:  Τη γλώσσα μου έδωσαν ελληνική!!!

 === Τη γλώσσα μου έδωσαν ελληνική.
το σπίτι φτωχικό στις αμμουδιές του Ομήρου…

Μονάχη έγνοια η γλώσσα μου στις αμμουδιές του Ομήρου…

Εκεί σπάροι και πέρκες
ανεμόδαρτα ρήματα
ρεύματα πράσινα μες στα γαλάζια
όσα είδα στα σπλάχνα μου ν’ ανάβουνε
σφουγγάρια, μέδουσες
με τα πρώτα λόγια των Σειρήνων
όστρακα ρόδινα με τα πρώτα μαύρα ρίγη…

Μονάχη έγνοια η γλώσσα μου, με τα πρώτα μαύρα ρίγη…

Εκεί ρόδια, κυδώνια
θεοί μελαχροινοί, θείοι κ’ εξάδελφοι
το λάδι αδειάζοντας μες στα πελώρια κιούπια.
Και πνοές από τη ρεμματιά ευωδιάζοντας
λυγαριά και σχίνο
σπάρτο και πιπερόριζα
με τα πρώτα πιπίσματα των σπίνων
ψαλμωδίες γλυκές με τα πρώτα-πρώτα Δόξα Σοι…

Μονάχη έγνοια η γλώσσα μου, με τα πρώτα-πρώτα Δόξα Σοι!..

Εκεί δάφνες και βάγια
θυμιατό και λιβάνισμα
τις πάλες ευλογώντας και τα καριοφίλια
στο χώμα το στρωμένο με τ’ αμπελομάντιλα ,
κνίσες, τσουγκρίσματα
και Χριστος Ανέστη
με τα πρώτα σμπάρα των Ελλήνων!

Αγάπες μυστικές με τα πρώτα λόγια του Ύμνου…
Μονάχη έγνοια η γλώσσα μου, με τα πρώτα λόγια του «Υμνου !..

Απάντηση