=== Τη χρονική περίοδος 1320 – 1444, είχαμε ένα Βυζάντιο σκιά του εαυτού του, αφού μετά από συνεχείς αποστασίες και πολέμους, οι Τούρκοι είχαν καταλάβει τα περισσότερα εδάφη του.

=== Όπου δεν είχαν ακόμα επικρατήσει οι Τούρκοι, η κατάσταση ήταν και εκεί ταραχώδης και ρευστή. Μια τέτοια περιοχή ήταν η περιοχή της Αλβανίας (όπως τη ξέρουμε σήμερα) η οποία τότε (1320 μ.Χ. περίπου) ήταν κερματισμένη σε πολλά και ασήμαντα πριγκηπάτα ή χωριά-φέουδα. Διάφοροι τυχάρπαστοι αγόραζαν τίτλους ευγενίας, με τη συνδρομή είτε της Ρωμαιοκαθολικής είτε της Ορθόδοξης εκκλησίας, μαζί με μικρά φέουδα.

   === Όσοι από τους μικρούς φεουδάρχες της Αλβανίας απόκτούσαν ισχυρούς συμμάχους (Σέρβους, Ναπολιτάνους, Γενοβέζους, Βενετσιάνους) άρχιζαν μεταξύ τους σκληρούς τοπικούς πολέμους, με τη φιλοδοξία να μεγαλώσουν την ελεγχόμενη από αυτούς περιοχή. Από αυτούς τους μακροχρόνιους πολέμους, μετά από συνεχείς ανακατανομές εδαφών, έμειναν τελικά 5 κρατίδια, τα οποία μετά από πρωτοβουλία του Gjirgj (Γιώργος) Castriot, ηγεμόνα του ομώνυμου πριγκηπάτου, συγκρότησαν το 1444 τη Κοινωνία του Lezha. Το κάθε κρατίδιο διατήρησε τη πολιτική αυτπνομία του, αλλά όλοι υπήχθησαν υπό τη στρατιωτική αρχηγία του Gjirgj (Γιώργος) Castriot. Αυτοί οι μακροχρόνιοι τοπικοί πόλεμοι μεταξύ φεουδαρχών και οι εισβολές Σέρβων και Τούρκων είχε σαν μεγάλα θύματα τους Έλληνες Αρβανίτες, κατοίκους της περιοχής των Αρβάνων της Βορείου Ηπείρου αλλά και πολλούς άλλους Έλληνες Βορειοηπειρώτες, οι οποίοι μετά το 1190, εξαναγκάζονται για άλλη μια φορά με τη βία, να μεταναστεύσουν κατά χιλιάδες, άλλοι προς δυσμάς (Ιταλία) και άλλοι προς νότο (Ελλάδα).

=== Κάποτε, λόγω των πολλών αλλαγών θρησκείας, ρώτησαν τον Σκεντέρμπεη να πει σε ποιον θεό πιστεύει και αυτός απάντησε «στον θεό του σπαθιού μου» — Εκείνοι οι Έλληνες μετανάστες από τη Βόρεια Ήπειρο, είχαν τεράστιες απώλειες. Όσοι γλύτωναν από το σπαθί, είχαν να αντιμετωπίσουν τη πείνα και τις αρρώστιες (πανούκλα κλπ).

ΕΠΟΜΕΝΩΣ, σαν απόγονοι των ΕΛΛΗΝΩΝ Αρβανιτών, μας ενδιαφέρει να ξέρουμε μερικά πράγματα για τον δυνάστη των προγόνων μας, αλλά και να απαιτούμε εξηγήσεις από τους Αλβανούς, για την εθνοτική επιλογή (άστρο του Δαβίδ) του «εθνάρχη» τους στη σημαία του κρατιδίου του και της Κοινωνίας της Lezha.

Χωρίς καμιά αμφιβολία, ο Σκεντέρμπεης ήταν από τις ισχυρότερες αλλά και αμφιλεγόμενες προσωπικότητες της εποχής του (1405-1468).

Το φαιδρό είναι, ότι εκτός από τους Αλβανούς, κάποιοι που θέλουν είτε να προπαγανδίσουν, είτε να το παίξουν ιστορικοί με αλχημίες, τον «διεκδικούν» άλλοι σαν Έλληνα και άλλοι σαν …Σέρβο.

Τη σύγχυση την έχει προκαλέσει ο ίδιος [και ο πατέρας του Γκιόν ( Gjon) Καστριώτης], αφού και οι δύο άλλαξαν 4-5 φορές θρήσκευμα, σε μια ταραγμένη εποχή που το θρήσκευμα ταυτιζόταν με την εθνοτική προτίμηση. Έτσι, πατέρας και γιος, πέρασαν στον καθολικισμό, στην Ορθοδοξία, στον Μωαμεθανισμό και ξανά Καθολικισμό και ξανά Ορθοδοξία!!!!

Αυτές οι μεταμορφώσεις συνοδεύονταν πάντοτε με τις αντίστοιχες συμμαχίες, πότε με ηγεμόνες των Ιταλικών κρατιδίων, πότε με τους Σέρβους και πότε με τους Τούρκους. Με Σέρβους (και Σκοπιανούς) αλλά και με Ιταλούς ηγεμόνες και ντόπιους ευγενείς ιταλικής καταγωγής, τόσο ο πατέρας του, ο ίδιος και τα αδέλφια του, ισχυροποιούσαν τη πολιτική τους θέση στη περιοχή ΚΑΙ με γάμους.

Ο παππούς του Σκεντέρμπεη-Καστριώτη, ο Paul Kastriot (Galway) δεν ήταν ευγενής, ούτε είχε καμία σχετική καταγωγή. Ο παππούς του Σκεντέρμπεη ήταν ένας εύπορος περιπλανόμενος έμπορος, που κάποια στιγμή και άγνωστο το πότε ακριβώς, βρέθηκε στην μεσαιωνική Αλβανία. Σύμφωνα με όλες τις ιστορικές έρευνες (και για την περίπτωση της οικογένειας Καστριώτη έχουν γίνει πάρα πολλές), αν και με εξαγορά και γάμο του Gjon απόκτησαν τον τίτλο του «Κυρίου» δηλαδή του ιδιοκτήτη-τσιφλικά δύο στην αρχή χωριών, δεν υπάρχει καμία αναφορά στο όνομα πριν από το 1368 και επίσης παραμένουν άγνωστα, ο τόπος και το έτος γέννησης, τόσο του παππού Paul Kastriot όσο και του πατέρα Gjon Kastriot.”

Ιδρυτής του πολύ μικρού στην αρχή Πριγκηπάτου των Castriotet, το 1389 ήταν ο πατέρας του Σκεντέρμπεη, Gjon Castriot. Όταν αυτός είχε συμμαχήσει με τους Τούρκους, είχε παραδώσει τον Gjirgj (Γιώργο) Castriot σαν εγγύηση στον σουλτάνο.

Τόσο ο πατέρας Gjon Castriot όσο και ο γιος Gjirgj (Γιώργος) Castriot, επέλεξαν για οικόσημο και για σημαία, το «λάβαρο» που βλέπετε, στο οποίο το κυρίαρχο στοιχείο δεν είναι ο δικέφαλος αετός της πλεονεξίας να γίνουν «συνεχιστές» του Βυζαντίου, το κυρίαρχο και ιδιαίτερα περίεργο, είναι το άστρο του Δαβίδ, δηλαδή το κατ΄ εξοχήν εθνικό σύμβολο των εβραίων

ΠΗΓΕΣ:
http://en.wikipedia.org/wiki/Skanderbeg
http://sq.wikipedia.org/wiki/Kastriot%C3%ABt
http://sq.wikipedia.org/wiki/Gjon_Kastrioti
http://todoslossitioscatolicos.com/wikipedia1/?title=Kastrioti_family
http://en.wikipedia.org/wiki/Albania
http://translate.googleusercontent.com/translate_c?depth=1&hl=el&……
http://en.wikipedia.org/wiki/Gjon_Kastrioti
http://translate.google.gr/translate?hl=el&sl=en&u=http://home.aubg.bg/students/KVB110/Name……..

ΠΗΓΗ:  http://arvanitis.eu/?p=344

2 Comments

  • Ο/Η Μιχάλης λέει:

    Δεν μπορούμε να αφήσουμε τους σιωνιστές να καταστρέψουν την Ελλάδα…

  • Ο/Η kallistratos λέει:

    Friday, September 12, 2008
    Ποιος κυβερνά την Ουκρανία;

    Απο την ιστοσελίδα http: //gr.altermedia.info:
    του Βλαντιμίρ Μπορίσωφ

    Η Ουκρανία από τότε που αποσπάστηκε από την Σοβιετική Ένωση το 1991, δεν κατάφερε να υπάρξει ποτέ ως αυτόνομο κράτος. Όπως ακριβώς και η Ρωσία, ή 80 χρόνια νωρίτερα στην Δημοκρατία της Βαϊμάρης, μια φυλή αρπακτικών επικάθισε επάνω στον εθνικό κορμό.

    Στις αρχές της δεκαετίας του ’90, υποστηριζόμενοι από την οικονομική δύναμη των εβραϊκών διεθνών τραπεζών, τα αρπακτικά αυτά αγόρασαν για πενταροδεκάρες και τελικά κατάφεραν να κατέχουν, όλους τους σημαντικούς οργανισμούς που μέχρι τότε ανήκαν στο κράτος. Συμπεριλαμβανομένων και των μεγαλύτερων εργοστασίων της χώρας, αλλά και ολόκληρων βασικών τομέων της τότε «νεογέννητης» εθνικής οικονομίας.

    Σύμφωνα με την Ουκρανική απογραφή του 2001, στην Ουκρανία υπάρχουν 103.000 εβραίοι, οι οποίοι αποτελούν το 0,2% του συνολικού πληθυσμού της. Από τις 130 εθνικότητες που υφίστανται σήμερα στην Ουκρανία, η εβραϊκή μειονότητα βρίσκεται αριθμητικά πιο πίσω και από τους Βούλγαρους (204.000), τους Ούγγρους (156.000), τους Ρουμάνους (151.000) και τους Πολωνούς (144.000). Αλλά παρ’ όλ’ αυτά οι εβραίοι «ολιγάρχες» είναι αυτοί που τυχαίνει να κατέχουν όλες τις θέσεις των μέσων μαζικής ενημέρωσης.

    (Στη φωτογραφία, οι εκατομμυριούχοι ιδιοκτήτες των media: Γκρέγκορι Σούρκις, Βίκτορ Μέντβεντχουκ, Βάντιμ Ραμπίνοβιτς και Βίκτορ Πίνχουκ)

    Ο καθηγητής Βασίλι Γιαρεμένκο, διευθυντής του Ινστιτούτου Πολιτισμικών και Εθνοπολιτικών ερευνών του κρατικού Πανεπιστημίου του Κιέβου, εξέδωσε το 2003 ένα άρθρο υπό τον τίτλο «Οι Εβραίοι στην Ουκρανία σήμερα: η πραγματικότητα πέρα από τον μύθο» Σε αυτό αναφέρει:
    «Οι Ουκρανοί χρειάζεται να γνωρίζουν ότι τα μέσα ενημέρωσης βρίσκονται καθ’ ολοκληρία στα χέρια των εβραίων και οτιδήποτε σήμερα βλέπουμε ή διαβάζουμε αποτελεί προϊόν της εβραϊκής ιδεολογίας…»
    Κατόπιν καταγράφει την κατάσταση σχετικά με το τηλεοπτικό δίκτυο της χώρας και των καλωδιακών μεταδόσεων:
    «Πρώτο Κανάλι Εθνικής Τηλεόρασης UT-1». Ιδιοκτήτης του είναι ο αρχηγός του Σοσιαλδημοκρατικού κόμματος και τον έλεγχο ασκεί ο διευθυντής του Βίκτορ Μέντβεντχουκ.
    «Inter-TV» και «Studio 1+1 TV». Αποτελούν το εθνικό ουκρανικό δίκτυο τηλεόρασης από το 1996. Μεταδίδουν στην Αγγλική, Ουκρανική και Ρωσική γλώσσα. Ιδιοκτήτες τους είναι ο Βίκτορ Μέντβεντχουκ και ο Γκρέγκορι Σούρκις.
    «Alternativa TV», «TET Broadcasting Company» και «UNIAN (Ukranian Independent Information & News Agency)». Ιδιοκτήτες τους είναι επίσης ο Βίκτορ Μέντβεντχουκ και ο Γκρέγκορι Σούρκις.
    «STB TV» και «ICTV». Ιδιοκτήτης τους είναι ο Βίκτορ Πίνχουκ, ο πλουσιότερος άνθρωπος της Ουκρανίας. Το δίκτυό του εκτιμάται στα 3 δισεκατομμύρια δολάρια.
    «Novi Kanal» (Νέο Κανάλι) TV». Ιδιοκτήτης του είναι ο Βίκτορ Πίνχουκ μαζί με μία ομάδα εβραίων ολιγαρχών από την Ρωσία με την ονομασία «Alpha Group».

    Οι Σιωνιστές ελέγχουν όλα τα Ουκρανικά τηλεοπτικά μέσα!

    Σύμφωνα με την έκθεση του καθηγητή Γιερεμένκο, όλες οι μεγάλες εφημερίδες, ελέγχονται και αυτές από εβραίους:
    Ο εκδοτικός οργανισμός Ραμπίνοβιτς – Κάτσμαν είναι ο ιδιοκτήτης των εφημερίδων Stolichka, Stolichnye Novosti, Jewish Review (στα Ρωσικά), Jewish Reviewer, Vek, Mig και της Zerkalo.
    Ο Τζεντ Σάντες, ένας Αμερικανός πολίτης και εβραίος, είναι ο εκδότης της Korrespondent και της Kiev Post.
    Ο Γκρέγκορυ Σούρκις είναι ο εκδότης της Kievskie Vedomosti και της εβδομαδιαίας 2000.
    Ο εβραίος Ντμίτρο Γκόρντον είναι ο εκδότης της Bulvar.
    O Βίκτορ Πίνχουκ είναι ο εκδότης των Facts και Commentaries.
    Το Donetsk Group (Ρωσο-εβραίοι ολιγάρχες) εκδίδει την Segondnya.

    Ποιοι είναι αυτοί οι «Ουκρανοί» ολιγάρχες λοιπόν;

    Ο εβραίος Βίκτορ Πίνχουκ είναι θετός γιος του Προέδρου της Ουκρανίας Λεονίντ Κούτσμα (ο Κούτσμα είχε τοποθετηθεί στην θέση του από τον εβραίο Τζόρτζ Σόρος). Είναι ιδιοκτήτης πολλών πετρελαϊκών εταιρειών, εταιρειών υγραερίου και ενεργειακών εισαγο-εξαγωγικών εταιρειών. Είναι επίσης ιδιοκτήτης των μεγαλύτερων εθνικών μεταλλίων και μιας αλυσίδας τραπεζών. Ο όμιλός του έχει στενούς δεσμούς και με άλλους εβραϊκούς οργανισμούς της Ουκρανίας, καθώς και της Αμερικής και του Ισραήλ. Είναι μέλος του Ουκρανικού Κοινοβουλίου, σύμβουλος του Προέδρου και ένας από τους ηγέτες του Εργατικού Ουκρανικού Κόμματος.

    Ο εβραίος Βάντιμ Ραμπίνοβιτς είναι τώρα πολίτης του Ισραήλ. Το 1980 είχε καταδικαστεί για κλοπή κρατικής περιουσίας και εξέτισε 9 μήνες στην φυλακή. Το 1984 συνελήφθη και καταδικάστηκε σε 14 χρόνια φυλάκισης για τις δραστηριότητές του στην μαύρη αγορά. Αποφυλακίστηκε το 1990. Το 1993 έγινε αντιπρόσωπος στην Ουκρανία της Αυστριακής εταιρείας «Nordex». Η εταιρεία έλαβε αποκλειστικά δικαιώματα πώλησης Ρωσικού πετρελαίου από τον Πρόεδρο Κούτσμα. Το 1997 ο Ραμπίνοβιτς έγινε πρόεδρος του Παν-Ουκρανικού Εβραϊκού Συμβουλίου και το 1999 εξελέγη επικεφαλής της Ηνωμένης Εβραϊκής Κοινότητας της Ουκρανίας. Το 1999 επίσης, ο Ραμπίνοβιτς ίδρυσε την Εβραϊκή Συνομοσπονδία Ουκρανίας. Εκείνο τον ίδιο χρόνο το Associated Press εκτιμούσε την περιουσία του στο 1 δισεκατομμύριο δολάρια. Ο Ραμπίνοβιτς είναι ιδιοκτήτης της Central Europe Media Enterprises, η οποία ελέγχει τηλεοπτικούς σταθμούς σε επτά χώρες της ανατολικής Ευρώπης.

    Ο εβραίος Βίκτορ Μέντβεντχουκ είναι ο Γενικός Γραμματέας του Προέδρου Λεονίντ Κούτσμα. Ο όμιλος Μέντβεντχουκ – Σούρκις ελέγχει τον ενεργειακό τομέα της Ουκρανίας (8 εταιρείες ενέργειας), την αγορά πετρελαίου και υγραερίου, την παραγωγή αλκοόλ και ζάχαρης, τα ναυπηγεία της χώρας και αθλητικούς οργανισμούς. Είναι μέλος του Ουκρανικού Κοινοβουλίου και ηγετικό στέλεχος του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος της Ουκρανίας (SDPU).

    Ο εβραίος Γκρέγκορυ Σούρκις είναι δεύτερος στην ιεραρχία του SDPU. Είναι ιδιοκτήτης μίας ποδοσφαιρικής ομάδας, της Δυναμό Κιέβου και είναι πρόεδρος της Επαγγελματικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας της χώρας. Είναι ο πρόεδρος της Slavutich, μιας επιχείρησης που ελέγχει αρκετές περιφερειακές εταιρείες ενέργειας (KirovogradEnergo, PoltavEnergo κλπ). Επίσης και αυτός είναι μέλος του Ουκρανικού Κοινοβουλίου.

    Ο καθηγητής Γιαρεμένκο τονίζει ότι από τα 400 + μέλη της Ουκρανικής Βουλής, οι 136 (πιθανόν και 158) είναι εβραίοι. Δηλαδή περισσότεροι και από την Ισραηλινή Κνεσέτ! Ποιος τους ψήφισε, ρωτά ο καθηγητής Γιαρεμένκο. Ποιος χρηματοδότησε τις πολυέξοδες προεκλογικές τους εκστρατείες; — Το 90% των Ουκρανικών τραπεζών είναι εβραϊκής ιδιοκτησίας.

    Η Ουκρανία είναι το τέλειο παράδειγμα της λεγόμενης Δημοκρατίας – «δημοκρατίας» όπου η εξουσία μιας ισχνής εθνικής μειονότητας ελέγχει το μέλλον και κατευθύνει τις θελήσεις της πλειοψηφίας. Ελέγχοντας τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης και χειραγωγώντας επιδέξια την κοινή γνώμη των Ουκρανών ψηφοφόρων, αυτοί οι «χοντρό-γατοι» όπως τους αποκαλούν στην Ουκρανία, αυτοί οι ψεύτες και διαφθορείς, είναι οι πραγματικοί εξουσιαστές αυτής της πανέμορφης χώρας.

    Υπάρχει κανείς μήπως, που εκπλήσσεται από την άνοδο του «αντισημιτισμού» παγκοσμίως και ιδιαίτερα στην Ουκρανία;

    Το «Οι Εβραίοι στην Ουκρανία σήμερα: η πραγματικότητα πέρα από τον μύθο» εξεδόθη στις 30 Σεπτεμβρίου του 2003 και ήταν το άρθρο το οποίο προέτρεψε το Εβραϊκό Συμβούλιο της Ουκρανίας να προωθήσει νομοθετικό πλαίσιο και να ζητήσει με αυτό από το δικαστήριο να κλείσει την εφημερίδα Sel’skie Vesti, η οποία και το εξέδωσε. Η Sel’skie Vesti είχε κυκλοφορία πάνω από 500.000 φύλλα και ήταν η μεγαλύτερη της Ουκρανίας.

    Στις 28 Ιανουαρίου, το δικαστήριο του Κιέβου διέταξε το κλείσιμο της καθημερινής εφημερίδας με το αιτιολογικό ότι εξέδιδε «αρθρογραφία – μίσους» ένα έγκλημα για την εβραιοκρατούμενη Ουκρανία. Η εφημερίδα κρίθηκε ένοχη για την έκδοση «αντι-σημιτικού» υλικού και ότι προωθούσε εθνικό και θρησκευτικό μίσος.

    Ένα πολύ γνωστό ηγετικό στέλεχος της Ουκρανικής Εβραϊκής Κοινότητας και αντι-Σιωνιστής, ο Έντουαρντ Χόντος ανέλαβε την υπεράσπιση της εφημερίδας και των άρθρων του συγγραφέα Βασίλι Γιαρεμένκο. Στο τέλος της ομιλίας του ζήτησε ακρόαση από το Ανώτατο Δικαστήριο της Πόλης του Κιέβου (προγραμματίστηκε για τις 25 Μαΐου του 2004, αλλά αυτός καθυστέρησε για άγνωστους ακόμα λόγους). Ο συγγραφέας υποστηρίζει ότι το Ταλμούδ είναι «τερατώδες» και υπερασπίζεται την ταινία του Μελ Γκίμπσον «Το Πάθος» η οποία δέχθηκε επιθέσεις παγκοσμίως από οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Μπορείτε να τα διαβάσετε εδώ: http://oag.ru/views/love.html

    Η εφημερίδα, λίγο πριν κλείσει, δημοσίευσε τις παρακάτω επιστολές αναγνωστών, οι οποίες αργότερα χρησιμοποιήθηκαν από τις εβραϊκές οργανώσεις ως «αποδεικτικά αντι-σημιτισμού».

    … Σήμερα η εβραϊκή κοινότητα στην Ουκρανία δεν βιώνει την αναγέννηση μιας εθνικής μειονότητας, αλλά βρίσκεται στην διαδικασία της νομιμοποίησης των συναλλαγών της ως ένα απολίτικο και οικονομικό δίκτυο, το οποίο είναι άριστα προσχεδιασμένο, οργανωμένο και χρηματοδοτημένο. Αυτή η λεγόμενη μειονότητα έχει να επιδείξει ακραία επιθετικότητα. Αναδεικνύεται σαν μία συνεχώς αυξανόμενη απειλή για την εθνική ασφάλεια της Ουκρανίας. Ως ένα πολιτικά ξένο σώμα όπου βρίσκεται στην διεθνή συναλλαγή, στην εθνική οικονομία, στα μέσα ενημέρωσης και τις εκδόσεις, πρέπει να μπει κάτω από αυστηρή κυβερνητική επιτήρηση και κρατικό έλεγχο και πρέπει να υφίσταται υπό ειδικό καθεστώς και να συμμαζευτεί.

    … Το 90% των Ουκρανικών τραπεζών ελέγχονται από εβραίους «ειδικούς». Μ’ άλλα λόγια η ουκρανική οικονομία βρίσκεται στα εβραϊκά χέρια. Ως Ουκρανός πολίτης και εθνικά Ουκρανός, η καταγωγή μου με αναγκάζει να υψώσω φωνή και να ρωτήσω: Είναι αυτό φυσιολογικό;

    … Στα 1930 όλος ο Ουκρανικός χρυσός που πέρναγε από γενιά σε γενιά, κατέληξε στα εβραϊκά πορτοφόλια μετά από τον λιμό που οργανώθηκε από τους εβραίους (νωρίτερα και ο αρθρογράφος έγραφε ότι το 99% των μελών της μυστικής αστυνομίας του Στάλιν ήταν εβραίοι) και οι Ουκρανοί κατάντησαν να ψάχνουν τις τσέπες τους. Παρ’ όλ’ αυτά οι εβραίοι δεν κατάφεραν να απολαύσουν αυτά τα κλεμμένα αφού ο Γερμανικός φασισμός άλλαξε τη ροή των γεγονότων. Σήμερα ο χρυσός των Ουκρανών Εβραίων, αυτών των τυμβωρύχων των Ουκρανών βρίσκεται στις Ελβετικές τράπεζες.

    … Δεν είναι ασφαλές να γράφεις για τους εβραίους όχι επειδή ο συγγραφέας αυτομάτως θα κατηγορηθεί για ξενοφοβία, αλλά επειδή ο κάθε Ουκρανός σήμερα, αν όχι ανοικτά τότε κρυφά, είναι αντι-Σημίτης και έτοιμος να λάβει μέρος σε πογκρόμ.

    … Οι Ουκρανοί πρέπει να μάθουν ότι τα Ουκρανικά μέσα ενημέρωσης βρίσκονται στα χέρια των εβραίων και ότι λαμβάνουμε πληροφόρηση και φαγητό από την εβραϊκή ιδεολογική κουζίνα.

    … Οι εβραίοι εκδότες αποκρύπτουν το γεγονός ότι (οι εβραίοι) οργάνωσαν τον Ουκρανικό λιμό το 1933. Παρ’ όλ’ αυτά υπάρχουν οι αυτόπτες μάρτυρες που ισχυρίζονται άλλα… Ούτε ένας εβραίος δεν πέθανε από πείνα το 1933.

    … Δεν είμαστε αντι-Σημίτες. Παρ’ όλ’ αυτά πιστεύουμε ότι είναι άτιμο και αναξιοπρεπές να μην μιλάμε όταν οι Σιωνιστές καταλαμβάνουν τις πολιτικές και οικονομικές σφαίρες της χώρας μας. Πρέπει να μάθει ο κόσμος την αλήθεια για αυτά που κάνουν οι Σιωνιστές στην Ουκρανία.

    … Απλά είπε την αλήθεια για τις βρωμερές δραστηριότητες των Σιωνιστών στην Ουκρανία.

    … Δεν μπορούμε να αφήσουμε τους Σιωνιστές να καταστρέψουν την Ουκρανία.

    Πηγή: Το άρθρο δημοσιεύθηκε στο Αμερικανικό περιοδικό «National Vanguard».

Απάντηση