Είναι ο όρκος που έδιναν τα βλαστάρια της πόλης της Αθήνας, όταν στα 18 τους χρόνια η πόλη καλούσε τους εφήβους να υπηρετήσουν την 2ετή στρατιωτική τους θητεία και να εγγραφούν στους καταλόγους των πολιτών.
Είναι ταυτόχρονα πολιτικός και στρατιωτικός όρκος. Η πόλη έδινε στον νέο ένα δόρυ και μία ασπίδα. Και ο νέος ορκιζόταν πίστη στο πολίτευμα και την πατρίδα του. Πολίτης και οπλίτης μαζί. Οπως ήταν το αρχαίο ιδανικό της δημοκρατίας…..

Υπήρχαν φρούρια-στρατόπεδα στα σύνορα του κράτους, στα οποία οι νέοι έφεδροι υπηρετούσαν εκπαιδευόμενοι. Φιλίες που κρατούσαν μια ζωή γεννιούνταν σ’ αυτές της θητείες, όπως εκεινη του Επίκουρου και του Μένανδρου.

Ο όρκος των αθηναίων εφήβων διασώθηκε από τον ρήτορα Λυκούργο (390-324 π.Χ.) στο έργο του Κατά Λεωκράτους, στην παράγραφο 77.

Παραθέτω εδώ τον φοβερό όρκο των αθηναίων εφήβων, με την ελπίδα να γίνει έμπνευση για τον σημερινό έλληνα νέο και έφηβο που θα τον διαβάσει, ώστε να στρατευθεί κι ο σημερινός νέος στην υπόθεση της παλινόρθωσης της δημοκρατίας. Της δημοκρατίας για την οποία αγωνίστηκαν οι μαχητές του 1821 και που όμως ποτέ δεν ήλθε στην πατρίδα μας.

Κι ίσως, να ταιριάζει σε όλους μας να δώσουμε τον ίδιο όρκο, όπως εκείνοι οι έφηβοι. Μα πιο πολύ απ’ όλα, να τον τιμήσουμε.

Αυτό το τρομερό “και μόνος και με όλους” είναι που με στοιχειώνει.

Θραξ Αναρμόδιος —
Ανάρτηση Από τον/την Περίοπας στο …Ε ί μ α σ τ ε και μεις Ε δ ώ .!

Απάντηση