Κ ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΣ 06  === Οι εξελίξεις είναι πλέον καταλυτικές και η ριζική αναμόρφωση του πολιτικού σκηνικού, είναι από κάθε άποψη δεδομένη…

  === του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ
=== Αυτή η αναμόρφωση, δε θα αφορά και φυσικά δε θα εξαντλείται μονάχα σε ζητήματα που σχετίζονται με τη δομή και τη σύνθεση του πολιτικού χάρτη της χώρας, αλλά πρωτίστως θα διαπεράσει και εν πολλοίς θα καθορίσει την ίδια τη φυσιογνωμία των πολιτικών του συνιστωσών.
=== Στη βάση αυτής της γενικής διαπίστωσης…
=== Δυο πράγματα είναι βέβαιο πως δε θα εκλείψουν:
=== Σε κοινωνικό επίπεδο αυτό που δε θα εκλείψει, είναι
=== Η κοινωνική ελίτ των εκμεταλλευτών. Οι οικονομικά ισχυροί δηλαδή των χωρών και του πλανήτη ολόκληρου, που καρπώνονται υπερκέρδη απομυζώντας – ενίοτε και καταστρέφοντας – τις παραγωγικές δυνάμεις και επιβάλλοντας παραγωγικές σχέσεις που αποσκοπούν στο να διασφαλίσουν τη διαρκή κερδοφορία για λογαριασμό και προς όφελός τους. Και…
=== Οι μάζες των εκατομμυρίων εργαζομένων, που στο βωμό αυτής ακριβώς της κερδοφορίας, δεν αποτελούν παρά γρανάζι – το πολυτιμότερο – σ αυτή τη μηχανή της παραγωγής πλούτου για λογαριασμό και με προορισμό τις τσέπες των ελάχιστων.

  === Σε πολιτικό επίπεδο, αυτό που επίσης δε θα εκλείψει, είναι οι πολιτικοί σχηματισμοί μέσω των οποίων τόσο η κυρίαρχη οικονομικά ελίτ όσο και οι εργαζόμενοι, θα επιχειρούν να προωθήσουν πολιτικές προς όφελος και για λογαριασμό τους.
=== Η μεταξύ τους αντιπαράθεση, τόσο σε κοινωνικό όσο και σε πολιτικό επίπεδο, είναι μια διαδικασία διαρκής, ατελεύτητη, διαχρονική, και ως τέτοια υα παραμείνει και θα εκφράζεται στο βάθος των αιώνων.
Και τώρα αρχίζουν τα δύσκολα…
Κι αυτό γιατί η κυρίαρχη τάξη στα χρόνια που πέρασαν, δεν εδραίωσε μονάχα την κυριαρχία της, αλλά μαζί μ αυτήν διεύρυνε τις εσωτερικές της αντιθέσεις, τους συμμοριακούς της ανταγωνισμούς, αλλά ταυτόχρονα αξιοποίησε το σύνολο των πολυπλόκαμων μηχανισμών που διαθέτει, στην αναζήτηση μεθόδων, δομών, μηχανισμών ελέγχου, χαλιναγώγησης κι καταστολής , θεσμών ακόμη και πλανητικών ρυθμίσεων, που μετατρέπουν τη Γη σε πλανητικό οικόπεδο από τη μια, και τις υποταγμένες κοινωνίες σε δουλευτάδες για λογαριασμό των συμμοριακών συμφερόντων από την άλλη.

  • Η Νέα Τάξη πραγμάτων είναι εδώ… Η παγκόσμια διακυβέρνηση είναι εδώ… Και δε βρίσκονται εδώ για να καμαρώσουν για την εφιαλτική τους παρουσία.
  • Βρίσκονται εδώ για να εφαρμόσουν επεξεργασμένες πολιτικές… Για να εδραιώσουν την απόλυτη κυριαρχία τους… Για να νέμονται τον πλανήτη… Για να απαξιώσουν τη ζωή… Για να δηλητηριάσουν ζωή και αξίες… Για να πλιατσικολογήσουν σε συνειδήσεις και μυαλά… Για να ακυρώσουν κάθε δυνατότητα αντίστασης στα εφιαλτικά σχέδια τους.

  === Στην Ελλάδα συμβαίνουν τρία πράγματα που είναι άξια προσοχής…
Το πρώτο είναι ότι η κοινωνία της, χρησιμοποιήθηκε σχεδιασμένα και διόλου συμπτωματικά, ως υλικό στο δοκιμαστικό σωλήνα πειραματικής εφαρμογής νέων πολιτικών, πριν αποφασίσουν οι χορογράφοι την πλανητική τους γενίκευση.
Η πατρίδα μας και ο λαός της παραδόθηκαν σ αυτό το ιδιότυπο κολαστήρι, από επίορκους και δωσίλογους πολιτικούς, και για την Ελληνική κοινωνία ξεκίνησε μια πρωτοφανής περιπέτεια που ή θα ανατραπεί με την αιφνίδια και καταλυτική της εξέγερση, ή θα ολοκληρωθεί με τον καθολικό αφανισμό της.
Το δεύτερο είναι οι διαδικασίες ανασύνταξης που έχουν δρομολογηθεί στο κλασικό δίπολο της πολιτικής, και που αποβλέπουν στη δραστική αναμόρφωση των πολιτικών μηχανισμών με προφανή στόχο τη μαζική παραγωγή ανδρεικέλων, που θα είναι πρόθυμα – τόσο στη συντηρητική όσο και στη σοσιαλδημοκρατική τους παραλλαγή – να υπηρετήσουν τους πολιτικούς σχεδιασμούς των χορογράφων. ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ, ΔΗΜΑΡ, και λοιπό συναπάντημα, δεν αποτελούν παρά συστατικά καρυκεύματα σ αυτό το ελεεινό και τρισάθλιο αλεστήρι.
Το τρίτο είναι η χαμένη ευκαιρία της Αριστεράς, που δεν είναι τίποτε άλλο παρά η χαμένη ευκαιρία του ίδιου του λαού μας.

Η έμπνευση του που δεν εξασφαλίστηκε…
Η εξέγερση του που δε δρομολογήθηκε…
Η χειραφέτηση του που κανείς δε νοιάστηκε να την αναγορεύσει σε πρώτο θέμα στην ημερήσια διάταξη των εξελίξεων.
Σ αυτό το ζήτημα θα σταθούμε σ αυτό το άρθρο. Επιβάλεται να το κάνουμε και για λόγους συγκυριακούς, αλλά για λόγους πρωτίστως ουσιαστικούς και πολιτικούς, μιας και το επόμενο διάστημα το ΚΚΕ πραγματοποιεί το 19ο Συνέδριό του.
Σαν γεγονός έχει τη ξεχωριστή πολιτική σημασία του, τόσο για τους φίλους όσο και για τους οχτρούς, αφού εν πολλοίς θα σηματοδοτήσει και το αν θα υπάρξουν εξελίξεις την επόμενη περίοδο, αλλά και το ποια θα είναι η κατεύθυνση των πιθανολογούμενων εξελίξεων.
Κακά τα ψέμματα αλλά πρέπει να το πούμε καθαρά…
Αν η αυτοπεποίθηση αυτού του λαού δεν τονωθεί άμεσα… Αν η εξέγερσή του δε δρομολογηθεί με πρωτοβουλία και προτροπή από μια πολιτική δύναμη συγκροτημένη, πολιτικά οργανωμένη, με δεσμούς στο μαζικό κίνημα, και με δεδομένη τη δυνατότητά της, και να στοχεύσει πολιτικά αυτή την εξέγερση, αλλά και τον επιχειρησιακό της σχεδιασμό να επεξεργαστεί…
  • Τότε αυτή η εξέγερση δε θα γίνει ποτέ και η Ελληνική κοινωνία θα είναι καταδικασμένη να βολοδέρνει στο άγνωστο με βάρκα την ελπίδα.
  === Τι έκανε όμως η ηγεσία του ΚΚΕ όλο το προηγούμενο διάστημα που μεσολάβησε???
Αρκέστηκε στο αναμάσημα γενικόλογων προσεγγίσεων για τις αιτίες της κρίσης, που στη γενική τους προσέγγιση δε θα μπορούσαν παρά να είναι σωστές για κάποιον που χρησιμοποιεί τη συγκεκριμένη (μαρξιστική – λενινιστική) μεθοδολογική προσέγγιση για να ερμηνεύσει πολιτικά και οικονομικά τεκταινόμενα.
Ενώ σε επίπεδο δράσης, συνέχισε να κάνει αυτό που έμαθε καλά τα χρόνια της μεταπολίτευσης. Πορείες… Συλλαλητήρια… Διαδηλώσεις… Και όλα αυτά σε συνδυασμό με ισχυρή δόση πολιτικής νουθεσίας με αποδέκτη μια κοινωνία που καταδυναστεύεται.
  • Μόνο που αυτό που χρειάζεται αυτή η κοινωνία, δεν είναι έναν πολιτικό «ανάδοχο» που θα βαφτίσει το δράμα της, αλλά έναν αποφασισμένο πολιτικό εμπνευστή που θα προσδώσει αξιοπρέπεια και αποφασιστικότητα στην εξέγερσή της.
 Είναι ο ρόλος τον οποίο αρνήθηκε πεισματικά να παίξει η ηγεσία του ΚΚΕ τα δύσκολα χρόνια που μεσολάβησαν, και αυτή την τεράστια ευθύνη επιχειρεί να συγκαλύψει γι ακόμη μια φορά, μέσα από τις θέσεις για το 19ο Συνέδριό του.
Τα χρόνια που πέρασαν, εγκλωβισμένο σε ιδεολογήματα που αρνήθηκε να αντιστοιχίσει με τα δεδομένα της εποχής, και που αυτή η άρνηση το εμπόδισε να συνυπολογίσει τους στρατηγικούς σχεδιασμούς της κυρίαρχης τάξης και των συμμοριακών χορογράφων της, οδήγησαν το ΚΚΕ σε εγκληματικά λάθη τακτικής με συνέπειες πασιφανέστατες όχι μονάχα στο περιεχόμενο της πολιτικής του δράσης, αλλά και στο ίδιο το στίγμα των πολιτικών εξελίξεων στον τόπο μας.
  • Η χώρα παραδέρνει σε καθεστώς κατοχής και απροκάλυπτης εξάρτησης, αλλά για την ηγεσία του ΚΚΕ είναι σαν να μην άλλαξε τίποτε μετά από όλα όσα έχουν μεσολαβήσει…
  • Η συμμορίες των χορογράφων έθεσαν σε πλήρη εξέλιξη ένα ολοκληρωμένο σχέδιο – εφιάλτη σε βάρος ενός ολόκληρου λαού (και άλλων λαών φυσικά), και η ηγεσία του ΚΚΕ το προσπέρασε, επειδή απλά δε θέλησε να μιλήσει για την ανάγκη επανασύστασης ενός νέου ΕΑΜ, γιατί αυτό θα χαλούσε τη μανέστρα της «ταξικής» της προσέγγισης των πραγμάτων…
  • Ο δωσιλογισμός αναγορεύθηκε σε κυρίαρχη πολιτική στάση ορκισμένων γενίτσαρων, αλλά για την ηγεσία του ΚΚΕ πέρα βρέχει. Δεν υπήρξε ποτέ κατοχή… Δεν υπήρξαν δωσίλογοι που άνοιξαν την κερκόπορτα… Δεν υπήρξε τσαλαπατημένη εθνική αξιοπρέπεια… Δεν υπήρξε προδομένη πατρίδα… Υπήρχε και υπάρχει μονάχα καπιταλισμός, λες η κατοχή και η καταδυνάστευση, δεν είναι κομμάτι των στρατηγικών επιλογών του, που όταν εκδηλώνεται ως κυρίαρχη, έχεις υποχρέωση να μη το προσπερνάς αβασάνιστα…
  • Για την ηγεσία του ΚΚΕ, υπάρχει μονάχα ταξική μόρφωση, γι αυτό και αρνήθηκε πεισματικά να δει το νεοταξίτικο αφελληνισμό της Ελληνικής παιδείας που μεθόδευσε η τσογλαναρία της BILDERBERG χρόνια τώρα, επενδύοντας σε τσακισμένες συνειδήσεις της νέας γενιάς. Κι έτσι έστειλε μαζικά τον κόσμο στην αγκαλιά των πατριδοκάπηλων του νεοναζισμού…
  • Για την ηγεσία του ΚΚΕ ο διεθνισμός και ο ουμανισμός έγινε συνώνυμο της λαθρολαγνείας, γι αυτό και αρνήθηκε πεισματικά να διακρίνει το καλά σχεδιασμένο σχέδιο της άλωσης της Ελληνικής κοινωνίας από κατευθυνόμενους εισβολείς. Μπόρεσε να διακρίνει μονάχα την ανθρώπινη – ταξική διάσταση του προβλήματος, και όχι τον επικίνδυνο γεωπολιτικό σχεδιασμό που υποκρύπτεται επιμελημένα. Κι έτσι δεν απέτρεψε τη μαζική μετανάστευση των προδομένων στην αγκαλιά του νεοναζισμού…
  • Για την ηγεσία του ΚΚΕ, υπάρχει μόνο ελληνικός εθνικισμός στη Θράκη, γι αυτό και αρνήθηκε να δει την πρακτορική και υπονομευτική δράση του προξενείου της Τουρκιάς και των πληρωμένων πρακτόρων του, με στόχο πρώτα τη συνείδηση των ελλήνων πολιτών, και μετά την ίδια την εδαφική ακεραιότητα της χώρας…
  • Για την ηγεσία του ΚΚΕ, «οι εργάτες δεν έχουν πατρίδα», γι αυτό και υποτίμησε την ανάγκη τόνωσης των πατριωτικών συναισθημάτων του λαού μας, και παρέδωσε ηθελημένα το αγνό και άδολο πατριωτικό ενδιαφέρον αυτού του λαού, σε κάθε λογής πατριδοκάπηλους για να το κακοποιήσουν…
  • Η ηγεσία του ΚΚΕ, προφανέστατα λησμόνησε πως μόνο το κεφάλαιο και οι ανάγκες της διαρκούς κερδοφορίας του δεν έχουν πατρίδα. Οι εργάτες και έχουν πατρίδα και οφείλουν να την υπερασπίζονται σε κάθε περίπτωση και από κάθε μορφής Δούρειο Ίππο…
  • Για την ηγεσία του ΚΚΕ, υπάρχει μόνο ο καπιταλισμός που οφείλει (και σωστά μέχρι εδώ) να εξοβελίζει, αλλά…
Δεν υπάρχει Παγκόσμια διακυβέρνηση…
Δεν υπάρχουν νεοταξίτικοι σχεδιασμοί…
Δεν υπάρχει ξένη κατοχή και δωσίλογοι στον τόπο μας…
Δεν υπάρχουν προδότες που πρέπει να πληρώσουν ακριβά το τίμημα της προδοσίας…
Δεν υπάρχει Σύνταγμα που καταλύθηκε…
Δεν υπάρχει αξιοπρέπεια που βιάστηκε…
Δεν υπάρχει απόλυτη άλωση ακόμη και των στοιχειωδών θεσμών από τους κοτζαμπάσηδες του κατοχικού Σουλτανάτου…
  • Για την ηγεσία του ΚΚΕ φαίνεται πως αν η πατρίδα είναι καπιταλιστική, ο λαός της δεν έχει δικαίωμα στην εθνική αξιοπρέπεια, και δεν υφίσταται η έννοια της εθνικής προδοσίας, άρα δεν έχει υπόσταση και η ανάγκη της παραδειγματικής τιμωρίας για όσους δε δίστασαν να κιοτέψουν, να προσκυνήσουν την ξένη κατοχή, κι να λειτουργήσουν ως πεμπτοφαλαγγίτες σε βάρος της ίδιας τους της χώρας…
  • Εν κατακλείδι η ηγεσία του ΚΚΕ προφανώς λησμόνησε πως το κόμμα της εργατικής τάξης δε δικαιούται να επαναπαύεται στην πολύ γενική του εκτίμηση για το χαρακτήρα της κρίσης, αλλά οφείλει…
Και τα ιδιαίτερά της χαρακτηριστικά να μην παραβλέπει…
Και το χαρακτήρα των θεσμών όσο και των οργάνων, μέσα από τα οποία επιχειρείται να ασκηθεί η πολιτική εξουσία των κυρίαρχων τάξεων, να ονοματίζει με ονοματεπώνυμο…
Και το διαθέσιμο οπλοστάσιο όσο και τις μεθόδους που χρησιμοποιεί για να μετατρέψει μια εν δυνάμει μαχόμενη κοινωνία σε χυλό, να μην προσπερνά αβασάνιστα…
  • Και πρωτίστως η ηγεσία ενός Κομμουνιστικού Κόμματος οφείλει να διακρίνει την καταλληλότητα της στιγμής κατά την οποία η συσσωρευμένη οργή θα μετατρέπεται σε στοχευμένη δράση, επειδή η κοινωνία το χρειάζεται, και όχι επειδή η κοινωνία οφείλει να περιμένει πότε η ηγεσία του ΚΚΕ θα αποφανθεί περί της πολιτικής της ωριμότητας και λοιπά κουραφέξαλα.
Αυτή τη συσσωρευμένη πολιτική ανεπάρκεια…
Μια ανεπάρκεια που δεν αφορά αποκλειστικά και μόνο το ΚΚΕ ως οικογενειακή του υπόθεση, αλλά ολόκληρη την κοινωνία που μπορεί να είχε εναποθέσει σε αυτό συγκεκριμένε πολιτικές προσδοκίες, η απερχόμενη ηγεσία του ΚΚΕ επιχειρεί άρον – άρον να κλείσει μέσα από τις θέσεις της για το 19ο Συνέδριό του, και οι τρόποι που επέλεξε να το κάνει είναι δυο:
Ο πρώτος τρόπος, αφορά σε μια τεχνική αφαίμαξη της τακτικής, μέσα από μια μανία επιβράβευσης των στρατηγικών του στοχεύσεων. Σοσιαλισμός και ξερό ψωμί λοιπόν. Και όσοι πιστοί προσέλθετε.
Τι κι αν η εποχή αλλά και η στρατηγικές επιλογές των κυρίαρχων τάξεων, δημιουργούν μια σειρά από νέα δεδομένα που οφείλει κανείς να μη τα προσπερνά, αν θέλει να τα μετατρέψει σε εργαλεία πολιτικής δράσης, πολιτικής συσπείρωσης των μαζών, πολιτικής διευκόλυνσης των πολιτικών και κοινωνικών συμμαχιών, και μεθοδολογικής προσέγγισης της μαχόμενης κοινωνίας στη στρατηγική του επιδίωξη.
Για τον αναγνώστη που θα αναρωτηθεί, για το πόσο καλή σχέση έχει η επιλογή αυτή της ηγεσίας του ΚΚΕ με το λενινισμό, η απάντηση είναι απλή:
  • Έχει τόση σχέση με το λενινισμό, όση σχέση έχει και ο Φάντης με το ρετσινόλαδο.
Ο δεύτερος τρόπος επεκτείνεται σε μια πολλά υποσχόμενη (αν και εφ όσον το ζητούμενο είναι το δραστικό πισωγύρισμα) περιχαράκωση των μελών του, και για το σκοπό αυτό η δοκιμασμένη τακτική είναι να επιστρατεύεις γνωστές και μη εξαιρετέες μεθόδους καταστατικής «θεραπευτικής» αφωνίας.
Εν κατακλείδι…
Επειδή αυτό που παρουσιάζεται, δεν είναι το ΚΚΕ…
Επειδή το πραγματικό ΚΚΕ, δεν είναι οι επιλογές των ηγεσιών του που στις κρίσιμες στιγμές της ιστορίας έχυναν την καρδάρα με το γάλα, για να θριαμβεύσουν ανούσια ιδεολογήματα, πρακτικές οι οποίες ακόμη το κυνηγούν στην κριτική σκέψη της ιστορίας…
Επειδή το πραγματικό ΚΚΕ, είναι ο γεμάτος με αυταπάρνηση αγώνας των μελών και των μάχιμων στελεχών του, και όχι οι πολιτικές μοδίστρες που κόβουν και ράβουν πολιτικές και εκτιμήσεις προσαρμοσμένες στις ανάγκες της συλλογικής του δικαίωσης….
Και επιτέλους…
Επειδή κανείς δεν είναι υποχρεωμένος να ανέχεται κάποιους διαχρονικούς τιποτένιους που μετατράπηκαν σε όψιμα μηδενικά της πολιτικής κριτικής και της πατριδοκαπηλείας, να χρεώνουν λάθη που δεν κάναμε, σε κανέναν από όλους όσους…
Και την πατρίδα τους αγάπησαν πραγματικά…
Και τον αγνό και άδολο πατριωτισμό τους δεν τον ενεχυρίασαν στις συμπληγάδες της πατριδοκαπηλίας των χθεσινών δωσίλογων…
Αλλά και συνεχίζουν να αγαπούν τον ωραίο τους αγώνα αρνούμενοι να τον παραδώσουν στα «αστεράκια που μείναν μόνα να τον κλαίν»…
  • Και που ποτέ δε ρωτήθηκαν αν ενσετρνίζονται ή αντιδρούν στις εθνομηδενιστικές επιλογές στις οποίες κατέφυγαν χρεοκοπημένες ηγεσίες που μετέτρεψαν αυθαίρετα το διεθνισμό σε ανούσιο ιδεολόγημα.
Θεωρούμε ότι κανείς δε δικαιούται να συγχωρήσει την απερχόμενη ηγεσία για τα ολέθρια πολιτικά και άλλα λάθη της…
Και φυσικά κανείς δε δικαιούται να εγκαταλείψει το κόμμα ολόκληρο στις επιλογές μιας τέτοιας ηγεσίας ανεπαρκέστατης και ανακόλουθης με τις προκλήσεις των καιρών και τις απαιτήσεις της Ελληνικής κοινωνίας…
Η επίκληση των βολικών ιδεολογημάτων που αφυδατώνουν τόσο την ιδεολογία όσο και την πολιτική από την πεμπτουσία της, δε θα πρέπει να αποθαρρύνουν εκείνες τις φωνές που επιμένουν να θέλουν ένα ΚΚΕ πραγματικό πρωταγωνιστή των εξελίξεων, και αρνούνται τη μετατροπή του σε μια γραφική ομάδα εγκλωβισμένων αγωνιστών που θα παραδέρνει στο σεχταρισμό και την εσωστρέφεια.
Και τα λέμε όλα τούτα έχοντας πλήρη επίγνωση ότι οι εξελίξεις στο ΚΚΕ δεν αφορούν μονάχα τα μέλη του και τα στελέχη του, αλλά ολόκληρη την Ελληνική κοινωνία, και τον τελευταίο Έλληνα πολίτη ανεξάρτητα από το πού ανήκει πολιτικά και ανεξάρτητα από το ποιες είναι οι εκάστοτε εκλογικές του επιλογές και προτιμήσεις…
Παραθέτουμε στη συνέχεια ως χαρακτηριστικό παράδειγμα γόνιμου προβληματισμού και ουσιαστικής ανησυχίας, τα άρθρα δυο στελεχών του ΚΚΕ που αποτυπώνουν τις ανησυχίες τους στον προσυνεδριακό διάλογο.  Και τα παραθέτουμε με την επισήμανση και ταυτόχρονα την προτροπή προς όλα τα μέλη και τα στελέχη του κόμματος πως η δημοσίευσή των άρθρων αυτών στο Ριζοσπάστη, δε θα πρέπει να επιτραπεί να λειτουργήσει σαν αναγκαία βαλβίδα ελεγχόμενης εκτόνωσης, αλλά ν αποτελέσει πραγματική ιστορική αφορμή και πρόκληση, για ένα κόμμα που θα παίξει το ρόλο του συγκρουόμενο με τις προκλήσεις της ιστορίας και όχι ταμπουρωνόμενο πίσω από ιδεολογήματα και λοιπές βολικές λαθροχειρίες.
Αναρτήθηκε από ΝΕΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΦΟΡΟΥΜ το οποίο συμπληρώνεται με δύο δημοσιεύματα.

Απάντηση