Του Philip Giraldi,
Μέχρι την περασμένη εβδομάδα, 110 χώρες των Ηνωμένων Εθνών έχουν προχωρήσει στη διπλωματική αναγνώριση στο κράτος της Παλαιστίνης. Όλοι τους αναγνωρίζουν, ότι η Παλαιστίνη περιλαμβάνει τη Δυτική Όχθη, την Ανατολική Ιερουσαλήμ, και τη Λωρίδα της Γάζες, κατ’ ουσίαν, όπως ήσαν τα σύνορα που υπήρχαν πριν από τον Ιούνιο του 1967, πριν από τον Πόλεμο των έξι ημερών. Σχεδόν κάθε χώρα στη Λατινική Αμερική, την Ασία και την Αφρική έχει αναγνωρίσει το παλαιστινιακό κράτος και υπάρχουν ενδείξεις ότι πολλά ευρωπαϊκά κράτη θα ακολουθήσουν σύντομα αυτή τη τακτική. (Αυτή τη τακτική) που αφήνει τις Ηνωμένες Πολιτείες, για άλλη μια φορά, στη λάθος πλευρά της ιστορίας. Στην πραγματικότητα, η Ουάσιγκτον έχει προχωρήσει σε εντελώς αντίθετη κατεύθυνση, επιμένοντας ότι δεν μπορεί να υπάρξει παλαιστινιακό κράτος μέχρι να ολοκληρωθούν οι διαπραγματεύσεις μεταξύ των δύο μερών, πράγμα που σημαίνει ότι το Ισραήλ πρέπει να έχει δικαίωμα βέτο σε οποιαδήποτε τέτοια εξέλιξη και θα την αναβάλει μέχρι κάποια στιγμή στο επόμενο αιώνα (ή τον άπαντα).
Η ΘΕΣΗ ΤΩΝ ΗΠΑ
Στην πραγματικότητα, οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι εντελώς εγκλωβισμένες να ακολουθούν το Ισραήλ, σχετικά με τις προοπτικές δημιουργίας ενός παλαιστινιακού κράτους. Ο Λευκός Οίκος και το Στέιτ Ντιπάρτμεντ έχουν καταδικάσει κάθε κίνηση, για την απόκτηση (από τη Παλαιστίνη)  αναγνώριση της ανεξαρτησίας της και της κρατικής της υπόστασης. Η θέση των ΗΠΑ είναι προφανές ότι δεσμεύεται από το ψήφισμα 1765 του Κογκρέσου, το οποίο εκπονήθηκε από την Αμερικανο-Ισραηλινή Επιτροπή Δημοσίων Διεθνών Θεμάτων, (Αυτό λέει ότι) «Υποστηρίζουμε μια συμπεφωνημένη λύση στην ισραηλινο-παλαιστινιακή σύγκρουση και καταδικάζουμε τα μονομερή μέτρα για θα δηλώνουν ή θα αναγνωρίζουν ένα παλαιστινιακό κράτος, και θα επιδιώκουν άλλους σκοπούς», και το οποίο είχε 54 συν-χορηγούς (χρηματοδότες). Δηλώνει επίσης ότι, «κάθε προσπάθεια για τη δημιουργία Παλαιστινιακού κράτους έξω από τη διαδικασία των διαπραγματεύσεων, θα προκαλέσει την ισχυρή αντίδραση του Κογκρέσου» και καταδικάζει οποιαδήποτε προσπάθεια «που θα θεσπίζει ή θα ζητά την αναγνώριση ενός Παλαιστινιακού κράτους έξω από μια συμφωνία, που δεν θα είναι αποτέλεσμα των διαπραγματεύσεων μεταξύ Ισραήλ και Παλαιστινίων.» Καλεί δε τους Παλαιστινίους. «να σταματήσουν όλες οι προσπάθειες για παράκαμψη της διαδικασίας των διαπραγματεύσεων» και να «επαναλάβουν άμεσα τις διαπραγματεύσεις με το Ισραήλ», και «να στηρίξει την αντίδραση της κυβέρνησης Ομπάμα σε μια μονομερή ανακήρυξη ενός Παλαιστινιακού κράτους».
Και για να βεβαιωθείτε ότι οι 110 χώρες που έχουν αναγνωρίσει (τη Παλαιστίνη) σύμφωνα με το σύνταγμά τους, ότι θα πάρουν το μήνυμα, το ψήφισμα HR 1765 (του Κογκρέσου των ΗΠΑ) ζητεί από τον Λευκό Οίκο (να δραστηριοποιηθεί) για να «οδηγήσει μια διπλωματική προσπάθεια για να πεισθούν οι άλλες χώρες να αντιταχθούν στη μονομερή ανακήρυξη ενός παλαιστινιακού κράτους» και «επιβεβαιώνουν ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες θα αρνηθούν την αναγνώριση σε κάθε μονομερή ανακήρυξη Παλαιστινιακού κράτους και θα ασκήσουν βέτο, σε οποιοδήποτε ψήφισμα του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, για τη δημιουργία ή για αναγνώριση ενός Παλαιστινιακού κράτους». Όλα αυτά θα πρέπει να ακούγονται κάπως σαν τη διάσημη ρήση του Τζορτζ Μπους, «ή είστε μαζί μας ή εναντίον μας».

Μην έχετε καμιά αμφιβολία, γιατί το Ισραήλ δεν θέλει ένα Παλαιστινιακό κράτος, δεδομένου ότι απαιτεί (συνεχώς) την επίλυση ορισμένων «βασικών θεμάτων». Αυτά (τα βασικά θέματα) θα περιλαμβάνουν τον πραγματικό περιορισμό της κυριαρχίας του Παλαιστινιακού έθνους, τη περιορισμένη πρόσβαση στην Ιερουσαλήμ, τον καθορισμό των συνόρων (που διαρκώς στενεύουν), καθώς και την κατανομή των περιορισμένων υδάτινων πόρων, οι περισσότεροι των οποίων σήμερα πηγαίνουν για να τροφοδοτήσουν τους παράνομους ισραηλινούς οικισμούς, τους οποίους η Ουάσιγκτον έχει επίσημα καταδικάσει αλλά δεν έκανε τίποτα εδώ και σαράντα χρόνια. Ο Ισραηλινός πρωθυπουργός Νετανιάχου Bibi, αρκείται στο να αφήνει το σύνολο της διαδικασίας διαπραγμάτευσης που εκκρεμεί, έως ότου έχει την ευκαιρία να πει, ότι δεν υπάρχει τίποτα για να διαπραγματευθεί. Το Ισραήλ έχει ήδη κομμένη σε φέτες ολόκληρη τη Δυτική Όχθη, με διεύρυνση μόνο των δικών του δρόμων που ενώνουν τους (παράνομους) εβραϊκούς οικισμούς της (που συνεχώς τους επεκτείνουν) και σύντομα θα περικυκλώσουν την Ανατολική Ιερουσαλήμ, μια εξέλιξη που περιορίζει (τους Παλαιστίνιους) και τους αναγκάζει να χτίζουν κατοικίες σε οικόπεδο που θεωρούνται παράνομα. Το μόνο πράγμα που πιθανόν να σώσει τους Παλαιστίνιους, είναι η υπεργεννητικότητα τους: θα αποτελέσουν σύντομα μια πλειοψηφία, που ίσως ξεπεράσουν τον προ του 1947 (πληθυσμό τους) δυτικά της Παλαιστίνης από τον ποταμό Ιορδάνη.
Μια διευθέτηση στη Μέση Ανατολή είναι τις ΗΠΑ επιτακτικό εθνικό συμφέρον, καθώς η ισραηλινή καταπίεση σε βάρος των Παλαιστινίων, είναι ένα εργαλείο στρατολόγησης μαχητών σε όλο τον κόσμο, οι περισσότεροι από τους οποίους στρέφονται απροκάλυπτα ευθέως κατά της Ουάσιγκτον. Είναι λογικό να υποθέσει κανείς ότι η κυβέρνηση Ομπάμα θα ήθελε να ξεφορτωθεί ολόκληρο το κακοφορμισμένο χάος των σχέσεων Ισραήλ-Παλαιστίνης, αλλά, όπως και στην αναθεώρηση των επιλογών για το Αφγανιστάν, ο άνθρωπός μας (Πρόεδρος) στο Λευκό Οίκο, είναι εκεί για να ακούει μόνο τη μία πλευρά του επιχειρήματος, και εκείνη η πλευρά, όπως πάντα, είναι που συμφέρει μόνο την ισραηλινή πλευρά. Σύμφωνα με την Laura Rozen όπως αναφέρει το Politico , υπάρχουν σήμερα δύο ειδικές ομάδες εργασίας στον Λευκό Οίκο και στο Εθνικό Συμβούλιο Ασφαλείας για (να προσδιορίζουν) τις «επιλογές». Αλλά πριν ο καθένας τους πάρει στα πάρα πολύ σοβαρά και συγκινηθεί από την φαινομενική τους ασυνήθιστη δραστηριότητα, θα πρέπει να λάβει υπόψη, ότι οι δύο ομάδες με επικεφαλής τον Steven Hadley, είναι σε συνεργασία με τον Sandy Berger και τον Martin Indyk. Και οι δύο ομάδες αναφέρονται στον Dennis Ross, ο οποίος πρόσφατα πήγε στο Ισραήλ για να «επιδιώξει μεγαλύτερη σαφήνεια από τους ισραηλινούς ηγέτες, σχετικά με τις απαιτήσεις ασφαλείας τους». Ο Indyk και ο Ross είναι γνωστοί ως μπροστάρηδες του Ισραήλ και ο Berger ακόμα περισσότερο, αφού έχει γεμίσει τις τσέπες του παντελονιού του, με διαβαθμισμένα (απόρρητα) έγγραφα από το Εθνικό Αρχείο. Ο Hadley, ο οποίος εργαζόταν για το W, είναι καλύτερα να υπενθυμίζουμε, ότι δεν είναι τίποτα το ιδιαίτερο, αλλά τον έχουν μπροστά για τον πρώτο γύρο, για να αποδείξουν ότι η προσπάθεια είναι δικομματική. Ο Ομπάμα θα ήθελε να έχει κάποια λύση δύο κρατών και η ομάδα Ross-Indyk-Hadley-Bergers με σκληρή …αγάπη θέλει να παραδώσει μία, αλλά με τους όρους του Ισραήλ. Ο πρέσβης του Ισραήλ Michael Oren, φέρεται να είναι μέρος της διαπραγματευτικής διαδικασίας, και ίσως είναι η πρώτη φορά, που ένας Πρεσβευτής σε ξένη χώρα, έχει τη δυνατότητα να καθίσουν μέσα (στο Εθνικό Συμβούλιο Ασφαλείας των ΗΠΑ) και να επηρεάσει την πολιτική των ΗΠΑ, σχετικά με την ίδια του τη χώρα, αλλά γιατί (άραγε) θα πρέπει κανείς να εκπλαγεί από αυτό;;;

Είναι ενδιαφέρον να σημειωθεί ότι ο Τζορτζ Μίτσελ, ο οποίος έχει οριστεί rainmaker της Διοίκησης για τη προσέγγιση Ισραήλ-Παλαιστινίων, δεν είναι πουθενά στον ορίζοντα, αφήνοντας τα καθήκοντά του να τα χειρίζεται, αυτή η καλύτερα εξοπλισμένη (ομάδα) για να κατευνάσουν το Ισραήλ και το ισραηλινό λόμπι. Και αυτό που προσπαθούμε (σαν χώρα) να κάνουμε, είναι να προσπαθούμε να υπολογίσουμε,  τι το απόλυτα ελάχιστο μπορεί να είναι εκείνο, που οι Παλαιστίνιοι μπορούν να αποδεχθούν για τη τιμή των όπλων, αφήνοντας το μεγαλύτερο μέρος της πίτας για τους Ισραηλινούς, σε συνδυασμό με τον απόλυτο έλεγχο ενός έθνους σκλάβων, για να μπορούν στη συνέχεια να το κακοποιούν κατά βούληση. Με αυτόν τον τρόπο θα μοιάζει προς τα έξω ότι θα υπάρξει μια λύση δύο κρατών, για να μπορεί ο Ομπάμα να το επικαλείται για αρκετό καιρό, ώστε να μπορεί επανεκλεγεί και ο καθένας (από αυτούς που χειρίζονται) αυτά τα θέματα στην Ουάσιγκτον, θα είναι ευτυχής.
Ξέρω ότι υπάρχουν αναγνώστες εκεί έξω που μπορεί να πιστεύουν ότι υπάρχει πράγματι κάποιο μυστικό, στα υπόγεια του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, ενδεχομένως, ή ενδεχομένως να κρύβονται κάπου στο Υπουργείο Γεωργίας, όπως πραγματικά συμβαίνει σε όλο τον κόσμο και να κάνουμε ό,τι είναι καλύτερο για την Αμερική και τους ανθρώπους της. Αλίμονο, δεν είναι αλήθεια και αυτό που βλέπουμε είναι αυτό που τρώμε. Σκεφτείτε πώς ο αντιπρόεδρος Τζο Μπάιντεν μετέβη στο Πακιστάν την περασμένη εβδομάδα, για να απειλήσει την ήδη ασταθή κυβέρνησή του, ώστε να εισβάλει στο Ουαζιριστάν, για να σκοτώσουν τους μαχητές που έχουν κρύβονται εκεί. Ο Joe πρότεινε, ότι Αμερικανοί στρατιώτες θα μπορούσαν να κάνουν τη δουλειά. Είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς τι σκέφθηκε ο Μπάιντεν για να ολοκληρώσει τον σκοπό του, αλλά ένα καλό αποτέλεσμα, από όλους αυτούς τους πολεμοχαρείς, είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς. Μοιάζει πολύ με τη Χίλαρι Κλίντον, η οποία την περασμένη εβδομάδα έκανε περιοδεία και κάλεσε τις αραβικές χώρες να ελευθερώσουν τα πολιτικά τους συστήματα. Σίγουρα η Χίλαρι ξεχνά, τι ακριβώς συνέβη και οι Παλαιστίνιοι εξέλεξαν τη Χαμάς, μετά τη διεξαγωγή ελεύθερων και δίκαιων εκλογών και ανάγκασε την Ουάσινγκτον και το Τελ Αβίβ να αποφανθούν ότι το αποτέλεσμα δεν ήταν πλήρως αποδεκτό.
Τι θα συμβεί όταν η Μουσουλμανική Αδελφότητα κερδίσει τις εκλογές στην Αίγυπτο;
Τι θα συμβεί αν τα (εξεγερμένα) μέρη προκαλέσουν και απορρίψουν εξαρχής την Ουάσιγκτον, μετά τις πρόσφατες αναταραχές στο Λίβανο και την Τυνησία;

Θα διαπιστώσουμε σύντομα, ότι προκαλέσαμε πολύ κακό για το τίποτα, αφού εκτός από το ότι οι συνέπειες θα είναι θανατηφόρα σοβαρές για τους Αμερικανούς στρατιώτες και αφού οι τοπικοί λαοί σκοτωθούν κατά χιλιάδες, διότι η Clinton, ο Ομπάμα, και οι άχρηστοι που ασχολούνται με αυτά,  είναι δύσκολο να παραδεχθούν ότι έχουν κάνει λάθος. Είτε ο Ομπάμα ή η ….Palin εκλεγεί για το 2012 φαίνεται σχεδόν άνευ σημασίας. Έξι χρόνια (χρειαστήκαμε) για αυτά και σαν έθνος πετύχαμε, τη πτώχευση και να μας περιφρονούν παντού, με μοναδική κληρονομιά μας, ένα δίκτυο από επτακόσιες και πλέον στρατιωτικές βάσεις, που προορίζονται να καταστρέψουν όλον τον κόσμο. Υποσχέθηκαν να μας δώσουν την ειρήνη και την ευημερία, αλλά δεν θα τα υλοποιήσουν ποτέ.
ΠΗΓΗ: ANTIWAR.COM
Μετάφραση: Μπαρμπανίκος Αρβανίτης

Απάντηση