Ήμουν τζαμπατζής.

16 Αυγούστου 2013
by ΜπαρμπαΝίκος Αρβανίτης

ΑΛΑΦΟΥΖΟΣ -ΜΑΡΙΝΑΚΗΣ -ΜΕΛΙΣΑΝΙΔΗΣ -ΤΖΑΜΠΑΤΖΗΔΕΣ  — Πριν από τριάντα περίπου χρόνια, έμενα στο Παρίσι. Ένας χρόνος για ένα μεταπτυχιακό που προσπαθούσα να κάνω στην Θεωρητική Φυσική. Τα μαθήματα – όσοι πέρασαν από εκεί το ξέρουν, μοιράζονταν ανάμεσα το κέντρο – το πανεπιστήμιο 7 του Παρισιού στον πύργο του Jussieu και το 11ο στο μακρινό προάστιο του Orsay.

  — Το σπίτι μας ήταν στην 3η ζώνη του μετρό, του προαστιακού σιδηρόδρομου του RER, και το Orsay στην 5η ζώνη. Είχα κάρτα 3ης ζώνης για να μπορώ να πηγαίνω στο κέντρο αλλά στην αρχή της εγκατάστασης, με τους περιορισμούς στο φοιτητικό συνάλλαγμα είχαν εξαντληθεί τα αποθέματα στα ενοίκια μπροστά για την προκαταβολή του μικρού διαμερίσματος, ένας φίλος φίλου ναυτικός που θα φρόντιζε να βγάλει κάποια χρήματα από την Ελλάδα το είχε αμελήσει και έτσι ζούσα σε συνθήκες πενίας. Λίγο παραμύθι ακούγεται, μα εκ των υστέρων έμαθα ιστορίες για λιμοκτονίες φοιτητών που είχαν βρεθεί στο Παρίσι, στη δική μου περίπτωση μιλάμε για αποκλειστική πατατοφαγία – που αργότερα έμαθα ότι οι παράτες είχαν σώσει και τον Κάφκα και την οιγογένειά του από την πείνα -, δεν είχα επισκεφτεί γαλλικό καφέ στο Παρίσι γιατί δεν είχα χρήματα παρά μόνο τον Απρίλιο – είχε περάσει δηλαδή όλη η ακαδημαΪκή χρονιά, χρησιμοποιούσα εξαντλητικά τα αναγνωστήρια γιατί δεν μπορούσα να αγοράσω τα βιβλία και άλλες ευτράπελες αλλά όχι για μένα τότε λύσεις οικονομίας..

  — Μια από αυτές ήταν το εισιτήριο του Μετρό. Μια και έπρεπε μια φορά την εβδομάδα μόνο να πηγαίνω στο Ορσαί, και τις περισσότερες στο κέντρο, αποφάσισα να έχω κάρτα 3ης ζώνης και να βγάζω εισιτήριο για τη μια εκείνη φορά.

  — Στο πλαίσιο εκείνης της περιόδου της πενίας περιλαμβάνεται και ότι μη έχοντας διαθέσιμα χρήματα για οδοντίατρο, επισκέφτηκα για ένα σοβαρά χαλασμένο δόντι που μάλλον ήθελε απονεύρωση το δημόσιο νοσοκομείο της Σαλπετριέρ, και κατάλαβα τι θα πει κολαστήριο, όταν είδα τον πόνο en personne στους μικρούς θαλάμους της οδοντιατρικής πτέρυγας, με πιάνουν ακόμα κρίσεις πανικού στον οδοντίατρο και δεν θα περιγράψω τι είδα στη Σαλπετριέρ. Απλώς έφυγα στη μέση της ιατρικής επίσκεψης.

  — Μέχρι να εξοικονομηθούν τα χρήματα για τον οδοντίατρο, περιφερόμουν με φριχτούς πόνους στο δόντι, δεν μπορούσα να κοιμηθώ, δεν μπορούσα να μελετήσω αλλά εκεί δεν ξαναγύριζα.

   — Ολη αυτή την ιστορία, την αναφέρω γιατί ένα πρωινό του Νοεμβρίου, του 1981 – μπήκα στον προαστιακό για το Ορσαί, από τη στάση Μπανιέ της 3ης ζώνης, χωρίς να κόψω εισιτήριο. Τόσες φορές είχα κάνει τη διαδρομή, δεν είχε μπει ποτέ ελεγκτής, το μυαλό μου ίσως θολωμένο από τον πονόδοντο, αποφάσισα να το ρισκάρω. Θεωρώντας ότι οι πιθανότητες είναι πολύ μικρές να με πιασουν. Εχω μια περίεργη σχέση με την ατυχία και τις πιθανότητες και μια πεποίθηση ότι όταν είναι για κακό με προτιμούν και με διαλέγουν. Αυτό συνέβη φυσικά όταν μετά το τέλος της 3ης ζώνης, θυμάμαι το σταθμό του Αντονύ, μπήκαν οι ελεγκτές στο βαγόνι, και άρχισαν να ζητούν εισιτήρια. Αν είχαν μπει νωρίτερα, θα ήμουν εντάξει, θα κατέβαινα στο Αντονύ κυρία, και θα ξανάμπαινα από εκεί. Το θέμα είναι ότι έγινε μετά.
Ο πανικός μου όταν τους είδα και η αδρεναλίνη ήταν σε τέτοια ύψη, που ένοιωσα το πονεμένο μου δόντι να πάλλεται και μετά να σταματά να πονά. Αυτό με εξέπληξε αλλά και με παρέλυσε να περιμένω να φτάσει η σειρά μου.
— Δεν ξέρω τι ύφος είχα, αλλά οι ελεγκτές μου ζήτησαν εισιτήριο, τους έδειξα την κάρτα, και μου ειπαν. Ξέρετε, κυρία – madamme – είναι 3ης ζώνης και εδώ βρισκόμαστε σε διαδρομή της 4ης. Μάλιστα, απάντησα. Πρέπει να σας κόψω ένα πρόστιμο Χ… φράγκα (δεν θυμάμαι τώρα το πρόστιμο) Θυμάμαι ότι το πλήρωσα, είχα όλα μου σχεδόν τα χρήματα πάνω μου.
Σας ευχαριστούμε κυρία. Καλό ταξιδι κυρια.
Ευγενέστατοι, χαμηλόφωνα, διακριτικά για να μην καταλάβει κανείς τίποτα βγήκαν από το βαγόνι.
Δεν μετανιώνω που δεν έκοψα εισιτήριο, τόσα χρόνια μετά, ούτε κατά διάνοια δεν συγκρίνω τη δική μου την απόγνωση με αυτήν του παλικαριού, του Θανάση που πήδηξε από το τρόλλευ… Απλά συγκρίνω την εμπειρία κάποιου (εμενα) που διέπραξε το ίδιο πταίσμα σε μια ευνομούμενη χώρα, όπου οι ελεγκτές κάνουν τη δουλειά τους και δεν συμπεριφέρονται σαν αρπακτικά για να τσεπώσουν μέρος του προστίμου…

  — Σκέπτομαι τις ιδιότητες του φρουρού της πόλεως, που αναφέρει ο Πλάτων στην Πολιτεία, και πόσες δυσκολίες υπάρχουν στο να διαλέξεις χαρακτήρες που να είναι ήμεροι και θυμοειδεις… Εν κατακλείδι δύσκολο να βρεις άνθρωπο να έχει αυτές τις ιδιότητες και ο Πλάτων προτείνει τους σκύλους.
Σε κάθε περίπτωση όμως, η αποστολή είναι της Πόλεως. Είναι λειτουργοί, υπάλληλοι, φρουροί οτιδήποτε μιας συλλογικότητας που τους το έχει αναθέσει. Το άλλο, μου θυμίζει πλιάτσικο, θυμίζει άλλες εποχές, ηρωικές (;) και ληστρικές. Σημάδι φθοράς και αποσάρθρωσης. Κάτι πρέπει να κάνουμε πριν να είναι πολύ αργά

Πόλυ Χατζημανωλάκη
Αύγουστος 2013

Αναρτήθηκε από https://www.facebook.com/aimilios.arvanitis

ΣΧΟΛΙΟ ΜΠΑΡΜΠΑΝΙΚΟΥ: Κι΄εγώ υπήρξα τζαμπατζής σαν μαθητής, σαν άφραγκος φοιτητής. Στις αναρτημένες στα περίπτερα εφημερίδες, όπου όχι μόνο διάβαζα τα εμπροσθόφυλλα, αλλά προσπαθούσα να εισβάλω και στις μέσα σελίδες. Πιτσιρικάς στα γήπεδα, που αν δεν προλάβαινα να με χώσει μέσα ο Τσάκαλος ο Μήτσος ή ο Τάσος, διακινδύνευα και σκαρφάλωνα τον μαντρότοιχο, 7-8 φορές το ύψος μου!!! Στο τσίρκο, όπου με άλλους 10-12 πιτσιρικάδες της γειτονιάς, της ξακουστής Βροντούς Χαλκίδας, ανακαλύπταμε το πιο αδύνατο σημείο του τεράστιου μουσαμά και κλέβαμε πρώτη θέση. Και είμαι υπερήφανος που υπήρξα και τα κατάφερνα σαν τζαμπατζής, έστω και αν κάποιοι έκαναν μερικές φορές ότι δεν έβλεπαν…. Άλλες εποχές!!!!!

Γιατί???…. Όλοι αυτοί οι μεγαλόσχημοι εφοπλιστές, βιομήχανοι και τραπεζίτες, τζαμπατζήδες στα πάντα δεν είναι???? Ακόμα και αν τους ρωτήσεις, θα το παραδεχθούν και θα το θεωρήσουν κι΄ αυτοί μαγκιά, κι΄ ας είναι κουραδομηχανές από κληρονομιά.

Απάντηση