ΠΕΡΙ ΦΑΝΤΑΣΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΕΜΦΥΛΙΩΝ

10 Φεβρουαρίου 2011
by ΜπαρμπαΝίκος Αρβανίτης

Η “αντίσταση” του ΚΚΕ στην Αργολίδα

Posted by blackblogofcommunism στο Φεβρουαρίου 9, 2011
Αποσπάσματα από το πρόσφατα εκδοθέν βιβλίο “Φαντάσματα του Εμφυλίου” του Στέλιου Περράκη στο οποίο ο συγγραφέας, που πλέον είναι καθηγητής σε πανεπιστήμιο του εξωτερικού, προσπαθεί να εξιχνιάσει τη δολοφονία του θείου από την ΟΠΛΑ (ΚΚΕ).
Ο Καπετάν Λευτεριάς, που θα τον συναντήσουμε κι αργότερα σε άλλα κεφάλαια, είναι ένα…………………….
………………..έξω από το Αργός. Μεταξύ τους ήταν επίσης και δυο μέλη της ομάδας του Λευτεριά, που είχαν καταφέρει να ξεφύγουν από τους Γερμανούς στις εκκαθαριστικές επιχειρήσεις του Μαΐου-Ιουνίου, ο Νικόλαος Σμυρλής, που όπως είδαμε είχε παίξει σημαντικό ρόλο στις εκτελέσεις των Σπετσιωτών, και κάποιος Κοσμάς Μώρος ή Καπετάν Κοσμάς, ένας σοφέρ από το Κρανίδι που ήταν κι αυτός τοπικός ηγέτης της ΟΠΛΑ και ανέλαβε τη διοίκηση του κλιμακίου της οργανώσεως στις Λίμνες. Από τους πολιτικούς ηγέτες του ΚΚΕ που έχουμε ήδη συναντήσει, παρών στις Λίμνες ήταν ο Τάκης Παπασωτηρίου, που μετέφερε την ανακοίνωση των εκτελέσεων των Σπετσιωτών προκρίτων στο νησί και που σύμφωνα με μια όχι αξιόπιστη μαρτυρία είχε δώσει τη διαταγή των εκτελέσεων του Μίλτη Μελισσηνού και των άλλων ομήρων στα Δίδυμα.

Οι εκτελέσεις στις Λίμνες έγιναν ύστερα από προσεκτική προετοιμασία, και η όλη διαδικασία έμοιαζε πολύ με μακάβρια θεατρική παράσταση του είδους Grand Guignol, οργανωμένη και σκηνοθετημένη από τον Γκαβό με τη βοήθεια και άλλων μελών του ΚΚΕ. Η παράσταση άρχισε με μια συγκέντρωση μπροστά στην εκκλησία του χωριού, στην οποία ο Γκαβός και ο Παπασωτηρίου εκφώνησαν σύντομους αλλά βίαιους λόγους.
Πρωί πρωί την άλλη μέρα ο Καπετάν Κοσμάς πήρε τους κατάδικους με ένα μεγάλο κλιμάκιο της ΟΠΛΑ και προχώρησε προς την ύπαιθρο έξω από το χωριό. Η αποστολή περιλάμβανε και δυο άτομα που ήσαν χασάπηδες στο επάγγελμα στην ιδιωτική τους ζωή, και που μπορούσαν εύκολα να μεταφέρουν την τέχνη τους από τα τετράποδα στα δίποδα ανθρώπινα ζώα. Αυτοί οι δυο, ένας χασάπης από το Αργός ονόματι Δημήτρης Κούρος και ο παλιός μας γνωστός ο Κώστας Χαύτας, θα έπαιζαν το ρόλο δημίων στις εκτελέσεις που θα γινόντουσαν με μαχαίρι, το σήμα κατατεθέν της ΟΠΛΑ.
Έτσι κι έγινε. Δεκαεννέα από τα θύματα οδηγήθηκαν έξω από το χωριό, όπου σφάχτηκαν με χασαπομάχαιρα από τους δυο εκτελεστές, και τα πτώματά τους θάφτηκαν πρόχειρα στα χωράφια, όπου οι συγγενείς τους έκαναν δυο μήνες για να τα βρουν. Τους υπολοίπους τέσσερις, έναν πατέρα με τους τρεις γιους του, τους οδήγησε ο Κοσμάς σε ένα γειτονικό χωριό, το Αγιονόρι, όπου πάλι οι πολιτικοί καθοδηγητές τους κατηγόρησαν ότι είχαν προδώσει εκτελεσθέντες συγγενείς των χωριανών στους Γερμανούς. Ακολούθησε το λιντσάρισμα από τον όχλο, τον οποίον πάλι παρότρυναν οι καθοδηγητές του ΚΚΕ, και στο τέλος δόθηκαν και οι χαριστικές βολές για να συντομεύσει το τέλος τους, ακριβώς όπως είχε γίνει και στις Λίμνες.

Αναρτήθηκε από ELLΙΝ LEON όπου και υπάρχουν εκτενέστερα αποσπάσματα.

=========================================
ΜΠΑΡΜΠΑΝΙΚΟΣ:
Ο πατέρας μου κι’ η μάνα μου, με δίδαξαν τις προσωπικές τους εμπειρίες, που τους οδήγησαν στην άρνηση αυτού του βρόμικου, απ’ όλες τις πλευρές, πολέμου. Με έμαθαν, ότι οι Ρώσοι κι οι Εγγλέζοαμερικάνοι, κατάφεραν να μας φτάσουν στα πρόθυρα της εθνικής εξαφάνισης. Δεν ήταν ούτε πόλεμος κατά της πλουτοκρατίας, ούτε πόλεμος για να σωθούμε απ’ τον κομμουνισμό. Ήταν πόλεμος της μιζέριας κατά της μιζέριας, ενορχηστρωμένος από τις τότε διεθνείς συμμορίες. Η αιτιολόγηση των αλληλοσφαγών μεταξύ των λαϊκών στρωμάτων, ήταν πάντα κατευθυνόμενη, ώστε οι εκ του εξωτερικού οργανωτές της εμφυλιοπολεμικής κρίσης, να μπορούν να εξαγριώνουν τις μάζες και να τις βάζουν να αλληλοσφάζονται, μέχρι να επικρατήσουν. Ποτέ δεν επικράτησε από τότε, κάποια «Ελληνική Δεξιά». Απόλυτα κυρίαρχοι ήσαν οι Εγγλέζοι και οι διάδοχοί τους Αμερικάνοι. Το ίδιο θα συνέβαινε κι αν «νικούσε το ΚΚΕ». Δηλαδή, οι πραγματικοί κυβερνήτες θα ήσαν οι Ρωσσοεβραίοι.
Στις ξελιγωμένες από τηυ πείνα μάζες, κανείς δεν άκουγε κανέναν. Με μάτι που γυάλιζε, ο καθένας εντασσόταν σε ένα από τα δύο στρατόπεδα, για να εξασφαλίσει ένα πιάτο μακαρονάδα, τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή και με αυτό το πιάτο, εκπαιδευόταν ολημερίς να φανατίζεται και να μισεί τους υπόλοιπους πειναλέους, ενώ τους πραγματικούς δοσίλογους δεν τους άγγιξε κανείς.
Είμαι υπερήφανος που ο πατέρας μου, τίμησε τα 5 παράσημα που μάζεψε στο πόλεμο κατά των Γερμανοϊταλών και αρνήθηκε με σθένος και με μια σοβαρή απόπειρα αυτοκτονίας, να ενταχθεί σε ένα από τα κατευθυνόμενα από τους ξένους στρατόπεδα. Κι’ ήξερε να δίνει απαντήσεις, που μακροπρόθεσμα τον είχαν κάνει αξιόπιστο συνομιλητή. Και τι να του έλεγαν. Σφαγές για το τίποτα και για το ψέμα κι’ απ’ τις δυο πλευρές. Φρικτές ιστορίες που δεν θέλω να θυμάμαι.
Να έχουμε τα κότσια να ενωνόμεστε για να τα βάζουμε, με αυτούς που πραγματικά είναι απέναντί μας και να μη τους επιτρέπουμε να μας κάνουν όργανά τους και να αλληλοσφαζόμεστε μεταξύ μας.

1 Comment

Απάντηση