ΔΥΣΚΟΛΕΣ ΜΑΥΡΕΣ ΝΥΧΤΕΣ…. Ακόμα και το καταμεσήμερο….

17 Νοεμβρίου 2013
by ΜπαρμπαΝίκος Αρβανίτης

ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ -ΜΑΡΝΗΣ ΜΕ ΠΑΤΗΣΙΩΝ  — Οι νύχτες της Απριλιανής, Παπαδοπουλικής αλλά και Ιωαννιδικής χούντας ήσαν καθημερινές και ατελείωτες. Τις αισθανόσουν και το καταμεσήμερο, κι΄ ακόμα τις βλέπεις να ζωντανεύουν σαν ζόμπι, μέσα από τις εφαρμογές των σημερινών σιωνιστών και μέσα από τις απειλές και τις ασέβειες, των συμμάχων τους νεοναζί.

  — Η πιο ζόρικη νύχτα του Μπαρμπανίκου, ήταν αυτή της 17ης προς 18η Νοέμβρη του 1973. Από τις 12 και κάτι τα μεσάνυχτα, χρειάστηκα να περπατήσω περισσότερες από 3 ώρες με πολλά ζιγκ-ζαγκ, για να φτάσω στον Χολαργό. Ήταν τρελή η πορεία που έκανα, για να αποφύγω κεντρικούς δρόμους και σε αντίθετη κατεύθυνση από Αλεξάνδρας ή Ιπποκράτους. Φρικτός ο ήχος από τις ερπύστριες και τις ριπές των αυτόματων όπλων!!!

  — Για 2 και μήνες, δεν τολμούσα να βγω από το σπίτι που έμενε η αδελφή μου με τον άντρα της. Την μεθεπόμενη μέρα θυσίασα μουστάκι και πλούσια κώμη, στη προσπάθειά μου να γίνω άνθρωπος…. Μη αναγνωρίσιμος άνθρωπος!!!!

  — Όμως και τη προηγούμενη μέρα, το ΜΕΣΗΜΕΡΙ της 16 Νοέμβρη 1973, πέρασα μια πολύ ζόρικη ….ΝΥΧΤΑ, μαζί με έναν φίλο …συνοδοιπόρο στις ατέλειωτες διαδηλώσεις, στους γύρω από το Πολυτεχνείο δρόμους. Ενδιάμεσα, “παίζαμε” κυνηγητό με τους μπάτσους και από τη τρεχάλα, στη κυριολεξία νιώθαμε τα παπούτσια να φτάνουν στ΄ αυτιά, ενώ τα γκλομπς των μπάτσων έξιναν τις πλάτες μας!!!! Σε μια φάση, εγώ και ένας άλλος φοιτητής, ενώ συμμετείχαμε σε διαδήλωση και βρισκόμασταν στη Μάρνης, μας επιτέθηκαν οι μπάτσοι και νιώσαμε στριμωγμένοι. Μέσα στην αναμπουμπούλα, κατεβήκαμε 4-5 σκαλιά και βρεθήκαμε σε ένα μαγαζί μιας ΚΥΡΙΑΣ!!!! Αυτή, λες και έκανε κάτι το απλό και συνηθισμένο, μας έχωσε πίσω από έναν πάγκο και μετά, πλησίασε την είσοδο του μαγαζιού της και με ένα φαρδύ χαμόγελο, ρωτάει τον μπάτσο που στεκόταν απ΄ έξω, αν θα ήθελε κάτι!!!!! Τόσο απλά!!!!!

  — Κρίμα… Αν είχα συλληφθεί, ίσα με 10 υπουργεία θα είχα αλλάξει μέχρι σήμερα….

  — Μπορεί να τη κοπανίσαμε μετά από μισή ώρα, αλλά τη νύχτα εκείνου του μεσημεριού, αν έβαζα κοντέρ στο στήθος μου, θα έγραφα χτύπους πάνω από 180!!!!!

  — Ζορίστηκα, αλλά σήμερα στα 63, είμαι έτοιμος να το ξανακάνω.

  — Οι επόμενες 5 εικόνες, δείχνουν διαδοχικά τη διαδρομή που έκανα, φεύγοντας από το Πολυτεχνείο.

ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ -ΔΙΑΦΥΓΗ 1ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ -ΔΙΑΦΥΓΗ 2ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ -ΔΙΑΦΥΓΗ 3ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ -ΔΙΑΦΥΓΗ 4ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ -ΔΙΑΦΥΓΗ 5

Απάντηση