Ονειροδρόμια…..

15 Φεβρουαρίου 2011
by ΜπαρμπαΝίκος Αρβανίτης

Τις νύχτες που ξαγρυπνούσα περιμένοντας να ‘ρθεις,

έμαθα να μετράω τις ρυτίδες στο πρόσωπο της ερημιάς…..

Μ’ αρέσει όταν βρέχει

Λεν ότι η βροχή όλα τα καθαρίζει…… Καθαρίζει και της ψυχής τον ουρανό!

Λεν ότι η βροχή όλα τα καθαρίζει…...  Καθαρίζει και του μυαλού το θολό!

Λεν’ ότι η βροχή όλα τα καθαρίζει…… Παρασύρει μακριά όλες τις ανασφάλειες!

Λεν’ ότι η βροχή όλα τα καθαρίζει…… Καθαρίζει των ονείρων τα…ονειροδρόμια!

Λατρεμένη η βροχή

μελαγχολική,… ερωτική,… νοσταλγική,… εξαγνιστική,… ταξιδιάρα…..

(Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας, τον θυμωμένο Ποσειδώνα μη φοβάσαι….. Τέτοιους στον δρόμο σου, ποτέ σου δεν θα βρεις, αν μεν η σκέψις σου υψηλή, αν εκλεκτή συγκίνησις….. το πνεύμα και το σώμα σου αγγίζει.

Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας, τον άγριο Ποσειδώνα δεν θα συναντήσεις….. Αν δεν τους κουβαλείς μες στην ψυχή σου, αν η ψυχή δεν τους στήνει εμπρός σου)…..

Στο περιβόλι της ζωής…..

τα πλούτη είναι τα συναισθήματα…..  που δε ζυγίζονται,….. δεν μετριούνται… (της ψυχής τα «θέλω»),… δεν κλέβονται,…. δε συγκρίνονται,…. δε συλλέγονται…. και δεν αποθηκεύονται…..

ΕΙΝΑΙ ΣΑΝ ΤΙΣ ΣΚΙΕΣ ΚΑΙ ΤΑ ΦΩΤΑ…..

Οπισθοδρομική Κομπανία – Η βροχή

Στίχοι: Βαγγέλης Κωνσταντινίδης
Μουσική: Θοδωρής Παπαδόπουλος
Πρώτη εκτέλεση:
Θοδωρής Παπαδόπουλος

Κοιτάζω τη βροχή και κλαίω….  και τάζω στο Θεό για να ‘ρθεις
μεγάλα λόγια εγώ δε λέω,…  αλλά φοβάμαι μη μου πάθεις.

Κοιτάζω τη βροχή, βροχή μου….  ίδια, τα μάτια σου καλή μου…..
κι όπως κυλά στα πεζοδρόμια,….  γυρνάει ο νους σε ονειροδρόμια.

Κοιτάζω τη βροχή και νιώθω….  πως στη ψυχή μου μέσα τρέχει…..
εγώ δεν έχω άλλο πόθο,….   απ’ το να ‘ρθεις τώρα που βρέχει.

Κοιτάζω τη βροχή, βροχή μου…..  ίδια, τα μάτια σου καλή μου…..
κι όπως κυλά στα πεζοδρόμια,….. γυρνάει ο νους σε ονειροδρόμια.

Βρέχει κι εγώ τυλίχτηκα
σ’ αυτή την αγκαλιά,
στα σκουριασμένα σύννεφα, στα φύλλα…
στης βρεγμένης γης τη μυρωδιά.

Ας ήταν να πνιγώ σαν μια σταγόνα
μέσα στα χείλια σου εγώ,
βροχή μου σκέπασε τούτη τη γωνιά…
τούτο το σώμα που διψά.

Ήρθες βροχή μου κι άλλαξες
το δρόμο και το νου
και βούλιαξε το βήμα μου ποτάμι
κι εμένα άθελά μου, με τραβάς αλλού.

Ας ήταν να πνιγώ σαν μια σταγόνα
μέσα στα χείλια σου εγώ,
βροχή μου σκέπασε τούτη τη γωνιά…
τούτο το σώμα που διψά.

Αναρτήθηκε από Σωτήρη – «Απουσία ψάλτου…βηξ»

Απάντηση