TSOUTSOUNEROS

Κρίση Πανικού….

4 Αυγούστου 2014
by ΜπαρμπαΝίκος Αρβανίτης

ΚΑΤΣΑΡΙΔΕΣ  — Το χειρότερο πράγμα στη δουλειά είναι να σου τυχαίνουν όλο τα χειρότερα πράγματα, να έχεις να αντιμετωπίσεις -μεταξύ των καλών- και τους χειρότερους ανθρώπους, κι επίσης, ακόμη χειρότερα, να είσαι καθημερινά αναγκασμένος να αντιμετωπίσεις το χειρότερο φόβο σου.

  — Δε φοβάμαι, επειδή φοβάμαι λίγο. Ή έτσι νόμιζα. Ή έτσι έλεγα στον εαυτό μου. Μια μέρα νόμισα πως τα είχα τακτοποιήσει αυτά τα θέματα, πως ο χειρότερος φόβος μου -που τότε είχε να κάνει με έναν συγκεκριμένο άνθρωπο- είχε αντιμετωπιστεί και οπότε εξαλειφθεί και οπότε δε θα ξαναφοβόμουν. Βέβαια, ήξερα επίσης πως ετούτος ήταν ο χειρότερος φόβος μου επειδή το ένιωθα κι επειδή όταν αυτό το νιώθεις, το ξέρεις, κι επειδή αν δεν το έχεις νιώσει δεν θα το μάθεις ποτέ, γιατί είναι εύκολο να λες πως φοβάσαι και να μη φοβάσαι ότι ουσιαστικά φοβάσαι, κι άλλο πράγμα να λες πως φοβάσαι και να το νιώθεις ως τα μύχια της ψυχής σου, να  έχει κυριέψει κάθε πόρο σου, να σ’ έχει μουδιάσει ως πίσω από τις κόρες των ματιών σου, να σ’ έχει καταστήσει ανίκανο ακόμη και ν’ αρθρώσεις τη σκέψη, τη λέξη ούτε καν.

  — Αυτό λοιπόν το είχα ξεπεράσει, κι αφού το είχα περάσει και το είχα ξεπεράσει, «μπράβο μου!» είπα μια μέρα, κι απόθεσα στην άκρη το φόβο μου γι’ αυτόν το συγκεκριμένο άνθρωπο, πιστεύοντας πως μαζί είχα εναποθέσει κι όλους τους άλλους φόβους που έλεγα «δεν έχω!» κι όμως είχα.
   — Μέχρι την προχθεσινή (ή προ προχθεσινή, δε θυμάμαι ακριβώς γιατί όλο πάω να το σβήσω κι όλο έρχεται) Κρίση Πανικού.
Α, είναι ωραία να παθαίνεις Κρίση Πανικού, να μη μπορείς ν’ ανασάνεις κι ένα βάρος να κάθεται πάνω στα στήθια σου με όλο του το βάρος, ένα βάρος που θα μπορούσε να είναι κι ένας άνθρωπος 250 κιλών, θα μπορούσε να είναι και μία κατσαρίδα. Στην περίπτωσή μου, ήταν πολλές κατσαρίδες.
   — Πολλές κατσαρίδες-γομάρια για την ακρίβεια. Μία εξ αυτών δε, αποφάσισε προτού πεθάνει να πηδήξει πάνω μου με όλο της το βάρος, έτσι για το γαμώτο, κι εγώ απωθώντας την ηρωικά, έτσι για το γαμώτο, να πάθω την ωραία μου Κρίση Πανικού (για δεύτερη φορά στη ζωή μου, την πρώτη για άλλο λόγο).
— Και ναι, με ιλιγγιώδη ταχύτητα ανέβηκα και με κομμένη ανάσα, λυγμούς που πότε έβγαιναν πότε δεν έβγαιναν ακολουθώντας την κομμένη ανάσα φαντάζομαι, μουδιασμένη τόσο όσο δεν ήξερα ότι ανέβαινα με ιλιγγιώδη ταχύτητα τα τριάντα δύο σκαλοπάτια από το υπόγειο στο ισόγειο κι έξω στο δρόμο σα να είχα μόλις δει φάντασμα.
— Αλλά δε θα γκρινιάξω, αυτό μου έλαχε αυτό αντιμετωπίζω (δουλειά να υπάρχει, αδερφέ), γκρίνιαξα άλλωστε και κλάφτηκα πολύ, άλλο δεν έχω.

Επίσης με κορόιδεψαν πολύ πολλοί, κι αυτό δε μ’ άρεσε, αυτό με στεναχώρησε, γιατί κακό είναι να γελάμε με το φόβο του άλλου, κακό είναι να γελάμε και με την ατυχία του και με άλλα που δεν είναι αστεία, αλλά αυτό που σήμερα σου λέω θα είναι για το Φόβο.
Δε λέω, υπήρξαν επίσης άλλοι που προσπάθησαν να με βοηθήσουν, άλλοι που προσφέρθηκαν να με βοηθήσουν, κι άλλοι που με βοήθησαν. Κάποιοι με τον καλό τους λόγο, που όταν πονάς κι όταν φοβάσαι βάλσαμο γίνεται, κάποιοι με έργα, κάνοντας δηλαδή αυτό το μοιραίο ΚΡΑΤΣ! που δεν μπόραγα να κάνω από το φόβο και τη σιχαμάρα μου, δολοφονώντας τις κατσαρίδες-γομάρια, κι ύστερα (ω, τι ευγένεια από μέρους τους!) εξαφανίζοντας τα πτώματα για να μην τα βλέπω και παθαίνω Κρίσεις Πανικού.
Έλα μου όμως που η ζωή (όχι η Ζωή, η άλλη, με το μικρό ζ και τη μεγάλη χάρη) είπε πως ήταν η ώρα να βαφτιστώ τον φόβο μου, να τον αντιμετωπίσω, αποθέτοντάς τον κι αυτόν μια μέρα στην άκρη λέγοντας πως άλλο πια δεν έχω να φοβηθώ, για να έρθει στο μέλλον άλλος φόβος να με τρομάξει αποδεικνύοντάς μου το αντίθετο, όπως γίνεται συνήθως σε αυτές τις περιπτώσεις.
Γι’ αυτό και κάθε μέρα (όπως και σήμερα) μου στέλνει η ζωή μπόλικες κατσαρίδες-γομάρια να αντιμετωπίσω με το καλημέρα σας, κι επειδή εγώ έπρεπε εντέλει να βρω τον τρόπο να τις αντιμετωπίσω μονάχη και χωρίς βοήθεια.
α) Πριν προλάβουν να πετάξουν προς τα εμένα -διότι οι κατσαρίδες-γομάρια διαθέτουν δύο (μπορεί και τέσσερα, δεν έδωσα ομολογουμένως την πρέπουσα σημασία στην ανατομία τους) ωραιότατα καφέ, σκληρά και όχι διάφανα φτερά, ΄που διακοσμητικά δεν είναι αλλά πετάνε, στ’ αλήθεια πετάνε, το εξακρίβωσα!
β) Χωρίς να αναγκαστώ να ακούσω θανατώνοντάς τες αυτό το μοιραίο ΚΡΑΤΣ! που κάνει τις τρίχες μέσα και έξω απ’ το κεφάλι μου να αιωρούνται και το στομάχι μου να πασχίζει να κρατηθεί στη θέση του, φόρεσα τα γάντια μου, εκείνα τα κίτρινα τα λάτεξ, τα χοντρά, οπλοφόρεσα το σπρέυ χλωρίνης κι έδωσα σπουδαία μάχη ψεκάζοντας.

Αυτές έτσι σκάνε, λογικά μιλώντας πάντα, γιατί ως κατσαρίδες-γομάρια είχαν κάθε δικαίωμα να διατηρούν τις αντοχές τους, τις θαύμασα γι’ αυτό, τις λυπήθηκα επίσης διότι τους έμελλε ένας τέτοιος χημικός θάνατος, αφού αν διάλεγαν είμαι σίγουρη πως με το ΚΡΑΤΣ! θα ήθελαν να φύγουν, άμεσα, από τον μάταιο τούτο κόσμο, άσε που έχω και τύψεις και λέω πια πως σε μια άλλη ζωή, η ζωή θα με φέρει ως κατσαρίδα-γομάρι για να μάθω!…
Πάντως για να είμαι σίγουρη πως έσκασαν από την πολύ χλωρίνη που τις έλουσα, περίμενα μία ώρα πριν πιάσω τη σκούπα και το φαράσι για να μαζέψω τα πτώματα, αλλά τελικά αποφάσισα να μην τα μαζέψω, να τα αφήσω και να φωνάξω κάποιον υπεύθυνο για να δει τι αντιμετωπίζω καθημερινά στο χώρο εργασίας μου, ίσως φωνάξω και την κυρία Τάδε ή την κυρία Τέτοια για να δουν, γιατί όταν έμαθαν πως έπιασα δουλειά ως πεντάμηνη καθαρίστρια στο δημαρχείο ξίνισαν τη μούρη τους, είπαν «μπα! πως; με τι προσόντα; α, μπράβο! μέσον είχες;» και ξίνισαν ακόμη περισσότερο τη μούρη τους προκαλώντας μου κι εμένα μια ξινίλα κι ας μην το ήθελα. Λες και για να καθαρίζεις χέστρες χρειάζεται πτυχίο, χρειάζεται και μέσον, εμ πως, τέτοια θέση, αλλά στην Ελλάδα ζούμε ας μη μας φαίνεται περίεργο. Πάντως εγώ μέσον δεν είχα, επιλαχούσα ήμουν κι επειδή οι γύφτισσες που είχαν περισσότερα μόρια από μένα δεν τη δέχτηκαν τη θέση λόγω βρόμας, την έδωσαν σε μένα, μια χαρά, δουλειά να υπάρχει (βρε αδερφέ).
Λοιπόν εγώ μπορώ να πω πως είμαι πλέον σε φάση ξεκαθαρίσματος και καθαρίσματος των φόβων μου.
Να, δες για να με πιστέψεις!

Εδώ είναι εφτά, μερικές ακόμη φτεροκοπούν, τις δύστυχες…

Εδώ είναι μαζεμένες δώδεκα. Δυστυχώς δεν σκέφτηκα μέσα στον πανικό μου να βάλω δίπλα τους κάτι για να δείτε το πόσο γομάρι μπορεί να είναι μία κατσαρίδα-γομάρι, επιφυλάσσομαι όμως να το κάνω, έχουμε καιρό, η μάχη τελειώνει σε ένα μήνα που λήγει το πεντάμηνο!…

Δεν έχω λόγια!

Εδώ τρόμαξα και βγήκε κουνημένη!

( Σήμερα, 14/7/2014, συμπληρώνω τις παρακάτω δύο αναμνηστικές φωτογραφίες, για να θυμάμαι πάντα το τι μπορώ να καταφέρω αν πρέπει και αν θέλω…Συγχωρέστε με αν σας κάνω να σιχαθείτε… είναι φυσικά τραβηγμένες σήμερα… φρέσκιες φρέσκιες!!!)


Σε παράταξη! Πόσες μετράτε; Επίτηδες τις τοποθέτησα στο λευκό μαρμαράκι του μωσαϊκού, για να ξεχωρίζουν. Μακάβριο θέαμα, ε;


Να και κάτι για να συνειδητοποιήσετε το μέγεθος!

Α, ναι! και δεν σου είπα! Εδώ και δύο μήνες ζητώ να γίνει απολύμανση! Αλλά εδώ είναι δημόσιο, κι όπως μου λένε, όλα δουλεύουν μέσα στους δικούς τους χρόνους… Ευτυχώς (ή δυστυχώς, γιατί θα συναντήσω ξανά τη φίλη μου την Ανεργία), μου μένει μόνο ένας μήνας ακόμη, για ν’ αντιμετωπίσω, να καθαρίσω, να ξεκαθαρίσω και ν’ αποθέσω στην άκρη έναν ακόμη Φόβο.
Φεῦ….

Αναρτήθηκε από Ευαγγελία http://evasbits.blogspot.gr/2014/07/blog-post_6711.html